Nazywam się Chloe Albright. Studentka 2. roku medycyny.
Tak, oczywiście.
Tak.
Nie rozumiem powiadomienia o obciążeniu nieruchomości.
Tak. Nie, rozmawiałam z przedstawicielem regionu
25 marca, a potem 17 maja.
Co?
Nie. Nie, nie, ja...
Wiem,
ale zawieszono mi kredyt studencki
i nie dostałam pieniędzy z polisy taty.
Dlaczego?
Bo polisa nie obejmuje samobójstwa.
Proszę posłuchać...
Ten dom to wszystko, co nam z bratem zostało.
Nie.
Tak nie można. Jeśli nas eksmitujecie,
stracimy dach nad głową.
Halo?
Niech was szlag.
No, TJ, nie olewaj mnie.
Wiesz, „1984” było w zamyśle
przestrogą dla takich jak my,
a nie instruktażem dla bogatych...
P-p-pojebów u władzy.
A oni czytają i mówią: „Hej,
ale świetne pomysły, wprowadźmy to w życie”.
Kontrola umysłów dla idiotów. U-u-uwierzyłbyś
w to gówno?
A telefony komórkowe?
Komórka to prawdziwy Wielki Brat.
I nie muszą zmuszać do ich używania.
Sami płacimy za ten przywilej.
A gliniarze i politycy? Wcale nas nie chronią.
Chronią nadzianych zarządców przed nami.
Sprzedają nam ideę wolności,
zamykając nam do niej dostęp.
Sami psychopaci, którzy mówią: „2 plus 2 równa się 5”,
Którzy mówią, że najlepsze, co nas czeka, to kopniak w zęby.
- Brachu! Mógłbyś się przymknąć? - Nie.
Jeśli mnie pytasz...
Dawaj tę pieprzoną książkę!
Koniec z Klubem Książki, Oprah. Dobra? Do kurwy nędzy!
Dobra!
Zróbmy to, stary.
Damy radę.
Dobra.
Zaraz, co robisz, Klubie Książki?
Prowadzisz. Zostajesz w wozie.
Tak, wiem.
Głupio mi ci to mówić, ale nie mam prawa jazdy.
Nie masz prawka? Kurwa mać,
jak ci teraz załatwimy prawo jazdy?
Nie wiem.
Mam tu coś, co cię może zabić.
Mówiłeś, że nikomu... Kurwa!
Wal się!
Mogłeś mi wybić oko.
- Myślisz, że to prawdziwa broń? - Nie wiem!
- Prawy, gaz, lewy... - Wiem.
- Tyle wiesz i nie masz prawka? - Wiem. Tylko...
Ale i tak dostanę swoją działkę, nie?
Kurwa, właśnie po to to robię.
Wiesz o tym, nie? Tylko dlatego tu jestem.
Dzięki.
Powaga, bylibyśmy...
Bez ciebie mielibyśmy w plecy.
- Masz tylko... odpalić silnik. - Wiem.
- A ty uważaj. - Jasne.
Prawy pedał - gaz, lewy - hamulec.
- Za niecałą minutę. - Sprężaj się, dobra?
Dobra.
Jedź! Odpal silnik!
Odpalaj!
Won stąd!
Chloe, to ja, wpuścisz mnie?
TJ. Cześć...
Nie ruszaj się.
Co ty sobie wyobrażałeś?
Nikt nie miał zostać ranny.
- Ross mówił... - Zaraz.
Ross?
TJ, odwaliłeś to z Rossem?
Sam bym nie dał rady.
Prosiłam, żebyś go unikał.
Trzy lata byliście parą.
- Nie jest zły. - Ale ściąga zło, TJ.
- Cholera! - Wyszła.
Chloe!
Gościu nie jest zły, tylko...
- Dostał od życia w dupę. - Nie. Wypiął się na nie.
- Nie naśladujmy go. Zwłaszcza ty. - On nie żyje.
Chyba. Ja nie...
Nie wiem.
Nie radzę sobie...
z tym.
- Ty potrafisz... - Myślisz, że mi jest łatwo?
Nie.
Zrobiłem to dla ciebie, dobra?
Co?
Wiem, że nie stać cię na czesne.
No i...
Zajmą nasz dom. Chciałem pomóc, dobra?
Wiem, jak cię to zaboli. Chciałem pomóc.
Nie mogłem stać bezczynnie...
Skazać cię na to.
Nie, wiem.
Wiem, dobra? Dałem dupy.
Po całości.
I kolejny do piachu.
Tak. Wezwij tu koronera z trupowozem, piorunem.
Nie chcę, żeby lokalsi patrzyli na zdechłego żula.
- Mamy numery wozu? - Nie.
- Rysopis? - Kominiarki.
Na Mission Road płonie auto, pasuje do opisu waszego.
Coś takiego.
Widać kierowca to mózg tego megaprzypału.
Dobra, zadam ci parę pytań.
-TJ? - Tak, tak.
Tylko mów całą prawdę.
Ktoś cię widział?
- Nie. Mieliśmy maski. I rękawiczki. - Dobra, super.
Komuś o tym mówiłeś?
Nie. Słowo.
- A wóz? - Porzuciłem.
I podpaliłem.
Podpaliłeś?
- Bardzo mądrze. Czyj to wóz? - Kradziony.
No to nic ci nie grozi.
Będzie dobrze. Będziesz tu mieszkał.
Nie będziesz się wychylał.
Nie mają podstaw, żeby cię podejrzewać...
Co?
No co?
iPhone Rossa.
Co z nim?
Został przy nim.
Jest przy nim. Zapomniałem.
Planowałeś
skok, dzwoniąc na iPhone'a?
- Potraktują mnie ulgowo? - Ulgowo? Napad z bronią w ręku,
w którym ktoś zginął. 25 lat do dożywocia.
Byłem tylko kierowcą.
Myślisz, że to ich obchodzi? Mają to gdzieś.
Obiecałam mamie, że cię upilnuję.
To co zrobimy?
Przechwycimy telefon.
Jak?
Daj mi pięć minut.
Regionowi obcięli budżet, kostnicę obsługuje jedna osoba.
W biurze szeryfa brakuje ludzi, a ćpuny dają im w kość.
Zanim zabrali Rossa, jakaś laska wjechała w drzewo.
Co najmniej dwa trupy, jeden koroner.
Zdążymy przechwycić iPhone'a.
A nie zabiorą go bagiety?
Nie. To, co miał z sobą Ross,
przejdzie najpierw przez kostnicę.
Wszystko opiszą, spakują, a rano przekażą szeryfowi
z raportem z sekcji zwłok.
Obejdźmy teren. Szukamy wejścia.
Dla hien cmentarnych.
Halo?
Jestem przyjaciółką dziewczyny
z wypadku.
Czy mogłabym ją zobaczyć i ostatni raz pożegnać?
Szlag!
Cujo na tyłach, wszędzie kamery.
Normalnie Fort Knox.
Wszystko pod kluczem.
Można się tam dostać tylko w worku na zwłoki.
- Da się to załatwić. - Co?
Kupujesz adderall u babki od weterynarza?
- Tak. Pomaga mi się skupić. - Dzwoń do niej.
KLINIKA WETERYNARYJNA
- A ona to kto? - To moja...
moja siostra. Jest w porzo, więc...
- 50 za addy. - A propofol?
Mam, ale uprzedzam, że to...
Sterylna niepirogenna emulsja. Pełna nazwa: diisopropylfenyl.
Do szybkiej indukcji i kontroli stopnia sedacji.
Spowalnia funkcje mózgu i układu nerwowego.
Studiuję medycynę sądową.
150.
- Naprawdę? Nie ma dziś rabatu? - Cicho. Proszę.
Obyście wiedzieli, co robicie. To gówno...
zabiło Króla Popu.
Tak.
Co teraz?
A teraz czas umrzeć.
Jak to ma dokładnie wyglądać?
Wstrzykuję, po paru sekundach tracę przytomność.
Funkcje serca i mózgu spowalniają prawie do zera.
Ale żyję.
Mam złe przeczucia, wiesz?
TJ, jest po 21.00.
Szeryf odbierze rano w kostnicy
raport z sekcji zwłok Rossa i jego rzeczy.
Ile minie od tej chwili czasu,
zanim cię zgarną?
Jak odpłynę, czekasz 30 min.
Co? Czemu?
Muszę być zimna, kiedy mnie znajdą.
Inaczej podejmą resuscytację.
TJ, czekasz 30 minut.
Potem zgłaszasz na pogotowie, że jakaś laska przedawkowała
i podejrzewasz, że nie żyje. Ale nie podasz nazwiska
ani innych szczegółów. Jasne?
Załóżmy, że to wypali.
Jak stamtąd wyjdziesz?
- Martwmy się na razie, jak wejdę. - Słuchaj,
to ja powinienem to zrobić.
Słuchaj. To była moja wtopa.
Daj mi to naprawić.
Nie podpadałeś ostatnio szeryfowi?
Mnie nie rozpoznają.
Wiesz, że cię kocham.
Nie. Przestań.
Uważaj, dobra?
Idź. Uciekaj stąd.
Kocham cię.
Jest dobrze.
O mój Boże.
Przepraszam.
Mannix ma cały dzień czekać? Bez przesady!
Ja na seans.
Nie? Dziś nie żartujemy?
Tak się nie spędza dnia.
Rodzina czeka z kolacją.
A ty wolisz salami z trupami?
No, facet. Jak tu sobie umilasz życie? Masz tu jakąś dziewuchę?
Kiedy mi wręczasz lodóweczkę,
myślę, że idziemy na plażę.
Nie wolałbyś sześciopaka, lemoniady i kanapek?
Oto i ona.
Wyluzuj.
Sprawdzam jakość towaru.
Kurka, byłbym zapomniał.
Ten gościu z L.A. wciąż czeka na wątrobę.
Dziękujmy Bogu za producentów-alkoholików.
Jakby co, daj cynk. Może dziś znów się spotkamy.
Ale ze mnie farciarz.
SALA SEKCYJNA
O Boże.
Ty głupi dupku.
To ja, Chloe. Spokojnie.
Co...?
- Czemu nie jesteś w szpitalu? - Jestem.
Kto ci to zrobił? Może ten
facet z kluczami? On? Tak?
Był z nim ktoś jeszcze? Ross, widziałeś kogoś innego?
Co się tu, kurwa, dzieje?
Chloe.
Co tu robisz?
Planowaliście napad przez telefon.
Muszę go wykraść, bo TJ pójdzie siedzieć.
- Tu nie jest bezpiecznie. - Co?
Tu... nie... jest... bezpiecznie.
TJ się ucieszy, że żyjesz.
Idę do magazynu dowodów, potem cię stąd zabiorę.
Wiesz, gdzie są klucze?
Tak, wiem.
Wrócę tu.
Jest zamówienie dla faceta z L.A.
Mannix zjawi się za godzinę.
Ross, koleś...
Musisz wstać.
Ross.
- Pospiesz się. - Wiem. Słuchaj.
Musisz iść ze mną.
Wybacz.
Mam klucze.
Musisz wstać i ze mną iść.
Wstawaj. Wiem, że boli.
Trzymam cię.
Brawo. Już prawie. Oprzyj się na mnie.
W porządku?
Idziemy.
Wiem, boli. Kroili cię.
Spójrz na mnie.
Musimy iść.
Teraz. Dobrze?
Chodź.
Widzisz drzwi? Przejdziemy.
Nie, nie.
- Co mi zrobili? - Wycięli ci nerkę.
Że jak?
To nic takiego. Masz drugą.
Co za skurwiel.
Dobra.
OCHRONA
Będę kulą u nogi. Idź.
Zostaję.
- Co? - Kiedy otworzę, uciekniesz.
Muszę iść do magazynu.
Już prawie.
Widzi nas.
Wie, gdzie jesteśmy.
Idzie tu... idzie.
Przepraszam.
Spieprzyłem to, wybacz.
Zatrzymam go, idź!
Nie zgrywaj teraz macho.
Już raz mnie opuściłeś, nie dam ci bisować.
Źle... źle zrobiłem.
Gdzie? Który to klucz?
Ostatni.
Otwarte!
Otworzyłam.
Wstawaj. Musisz się podnieść.
Dasz radę?
Idziemy, Ross.
Chyba cię nie słyszy.
Błagam, niech nas pan wypuści.
Nikomu nic nie powiem.
I dokąd wrócisz? Do zaszczurzonego mieszkania?
Do miasteczka namiotowego?
Do przestępczości?
Nie.
Nie... to nie ja.
Więc co tu robisz? Chcesz czegoś, co do ciebie nie należy?
Zasłużyłaś, zapracowałaś?
Na rekompensatę za trudy
i żale, które w sobie gromadziłaś, chodząc po ziemi?
Los dał ci złą kartę,
więc chcesz mieć kilka asów w rękawie?
Nie szukałaś pracy?
Czy to zupełnie nie wchodzi w rachubę?
Pełno was w tym kraju.
Tylko brać, brać, brać.
Nie zarabiacie, kantujecie. Nie walczycie, idziecie na łatwiznę,
- idziecie na skróty. - Nie.
Ja taka nie jestem.
Szczęśliwie dla mnie
definiuje was wszystkich jedna, niezaprzeczalna prawda.
Wasza tożsamość...
wasze czyny...
myśli, uczucia...
przekonania...
Całe wasze istnienie
jest warte znacznie mniej...
niż suma waszych części.
Nie, proszę!
Myli się pan. Jestem studentką,
doceniam daną mi szansę,
- chcę coś osiągnąć... - Co studiujesz?
Medycynę sądową.
- Niedoceniana branża. - Tak.
I wiesz, że masz warte ponad milion aktywa
w swoim ciele.
Nerki, serce, wątroba, płuca, oczy.
Dojdzie do tego plazma,
szpik...
nawet twoja skóra ma swoją cenę.
Mogłaś się wyżej wycenić, zanim się tu włamałaś...
- Nie miałam wyboru. - Miałaś.
On też miał wybór. Znasz tego młodego człowieka.
Przyłapanego dziś rano...
kiedy szedł na łatwiznę, znów szedł na skróty.
Wiem, że źle postąpił. Jestem na niego wściekła, ale on...
- nie zasługuje... - Zasługuje.
Każdy przerwie życie tego łotra dla ratowania kogoś godniejszego,
kogoś wartościowego?
Myślisz, że życie jest fair?
Niestety, nie jest.
Wiem, że życie nie jest fair.
Wiem o tym! Wiem, dobra?
Co cię usprawiedliwia?
Usprawiedliwia mnie...
to, że koroner uznał śmierć mojego ojca za samobójstwo.
Ale to nieprawda. Wiem, że się nie zabił.
Cierpiał na PTSD, miał epizody psychotyczne,
brał leki, ale ubezpieczyciel cofnął refundację...
Samobójstwo unieważniło polisę,
a ty i mamusia nie dostałyście pieniędzy.
Smutna historia. I bardzo częsta.
- Wykręt ofiary. - Nie.
Błędnie mnie pan ocenia. Wybrałam medycynę sądową,
żeby odkrywać prawdę...
Prawdą jest to, co ja uznam za prawdę.
Twój ojciec to żałosny nieudacznik,
który wyświadczył światu przysługę, kończąc swój żywot.
A ty, włamując się tutaj, zakończyłaś swój żywot.
Pan jest chorym człowiekiem.
Nie jestem chory.
Jestem remedium.
Nie! Nie!
Proszę przestać!
Proszę...
To nic... to nic...
Kiedyś był to największy szpital w hrabstwie.
Dziś jestem tu sam.
Nie lubię
nieproszonych gości.
Nie!
Błagam!
Nie, błagam.
Przepraszam. Błagam!
Słuchaj, słuchaj.
Ani... jednego... słowa.
- Cześć, kotku. - Hej, tato.
- Mama pyta, czy wrócisz na noc. - Nie, kochanie.
Nie dam rady. Tatuś pracuje.
- Tęsknimy. - A ja za wami.
- Widzimy się na śniadaniu. - Zadzwoń do Brada przed szkołą.
Dobrze.
Kocham.
Ja ciebie też.
Nie wiem, czego pan chce. Przepraszam.
Dzięki.
Wiedz, że jego i twoja śmierć
ocalą kogoś, kto jest gotów poświęcić wszystko w imię ideałów.
A teraz, dzięki mnie, twój banalny byt nabierze znaczenia.
Dodam mu wartości
kawałek po kawałku
po kawałku.
MATERIAŁ DOWODOWY NN
Oddaj mi to!
I o to w tym wszystkim chodzi? O telefon zdechłego przegrywa?
Oddaj mi pieprzony telefon.
Jak na kogoś, kto zgłębia tajniki medycyny sądowej,
słabo znasz procedury.
Nie zostawiamy załadowanej broni bez dozoru.
Co oznacza, że ta broń jest nienaładowana...
albo jest imitacją.
Daj mi go!
Szlag!
Pomóż mi...
proszę...
Przepraszam.
O mój Boże...
Chloe.
Słyszysz mnie?
Tu, w górze.
Zakładam, że TJ to twój brat.
Niesforny chłopaczek, co?
W literaturze nazywają takich niereformowalnymi.
Obmierzłymi.
Z pewnością się nie zgodzisz.
Widać, że miał problemy.
Pewnie budzi w tobie współczucie.
Ale dla mnie jest psim łajnem na nieskazitelnym dywanie,
zatruwającym życie tym, którzy ciężko pracują,
którzy przestrzegają prawa
i dają coś światu.
Na szczęście telefon, dla którego tak się narażałaś,
umożliwi posłanie twojego brata za kratki na resztę
jego nic niewartego życia.
Wiesz, jak tam na takich mówią?
„Czerwcowe chrabąszcze”.
A czemu tak ich nazywają?
Bo po pół roku giną.
Ty miałaś wyższe aspiracje.
BIURO KORONERA
Ale brat-przestępca pociągnął cię na dno
i teraz dzieli cię jeden krok
od fatum Rossa.
Oddaj się w moje ręce.
To ona.
Tak. Odszukaj ją.
Halo?
TJ?
Gdzie jesteś? Wszystko dobrze?
Tak, ja... wciąż jestem w środku.
Dobrze się czujesz?
TJ...
słuchaj, oni...
robią tu ludziom krzywdę.
Co to znaczy?
W tej chwili trudno mi w to wyjaśnić.
- Chloe...-TJ...
Zawiodłam cię. Wybacz.
Nie mam telefonu. Starałam się.
Słowo.
- Coś ci grozi?- O mnie się nie martw.
Wyjedź z tego stanu.
Ani myślę.
To nie jest prośba, dobra?
Nie potrafiłam ocalić mamy.
Nie umiałam pomóc tacie. Ale nie mam zamiaru
- cię stracić, więc posłuchaj...- Nie opuszczę cię.
- Chloe, nie ruszaj się z miejsca. - Posłuchaj mnie.
Musiałem przeciąć kabel. Nie możesz stąd dzwonić.
Spokojnie.
To grzeczny pies.
Szkolony, by okaleczać i osaczać, ale nie zabijać.
Tak... chciałbym rozmawiać z szeryfem.
- Panie szeryfie... - No proszę.
TJ Albright.
Czym mogę tego wieczoru służyć?
Ja... ja...
przyznam się.
Ale najpierw coś pan dla mnie zrobi.
Co takiego?
Musi pan uratować moją siostrę.
Chcesz? Lubisz to?
Powoli, tygrysku.
O Boże! Pan szeryf!
Musimy wyjść na zewnątrz.
Panna Chloe Albright.
TJ wciskał mi kit.
Spokojnie, TJ.
Co się tu, na Boga, dzieje?
Koroner... trzyma tu żywych ludzi.
Sprzedaje ich narządy i inne części ciała,
i uśmiercił mnóstwo ludzi.
Dość poważne oskarżenie.
Musi pan tam wejść. Widziałam go...
Dobrze.
Panie szeryfie...
Zamordował kogoś na moich oczach.
Nigdy go nie lubiłem. Jego poprzednik był w porządku.
Ten to pretensjonalny koszmar.
- Tak. - Skoro jest, jak mówisz, psychopatą,
z radością nakopię mu w imię sprawiedliwości do dupy.
Zróbmy tak. Wy tu zaczekajcie,
a ja zobaczę, co i jak.
Ale musi pan uważać.
Jest niebezpieczny.
Dzięki...
Co jest, kurwa?
TJ, uciekaj!
Jest niebezpieczny? Ja też.
Nie!
Do kurwy nędzy!
Zamknij mordę!
Odejdź od niego!
Moment.
Bądźmy rozsądni.
To pistolet Rossa?
Połóż go na ziemi, Albright.
TJ, schowaj się za mnie.
- Lepiej róbmy, co nam każe. - Nie.
Wychodzimy stąd.
- Mogę was zabić. - Nie zrobisz tego.
Bo żywi jesteśmy dla was więcej warci, prawda?
Tak.
Nie byłbym tego taki pewien.
Broń to atrapa.
Jej broń to atrapa.
Ale...
ta jest prawdziwa.
I wasze szanse na przetrwanie zmalały, co?
Chcę ich żywych.
No nie... poważnie mówisz?
Ja tylko...
- Szybko! - Uciekaj!
Niedobry pies.
Chodź!
Szybko!
Grzeczny piesek, Mac Wykończ ich.
Szybko, biegnij!
Cholera. Chloe!
Szybciej!
Uciekaj! Zostaw mnie!
Zostaw go! Puść!
Musisz wstać. - Tak, wiem.
Do góry. Musisz wstać.
Wolniej, wolniej.
Dobra.
Jesteśmy w pułapce.
Zamknięte. Ale dam radę. Patrz na ziemię.
Powinno się udać.
- W porządku? - Tak.
Przekręć to.
- Udało się. - Tak.
W porządku, piesku?
Namieszali ci w głowie?
Gdzie są?
Zeszli w dół tędy.
Niech tam siedzą, póki ich tu nie ściągniemy.
- Jak? - Wykurzymy ich.
Mam w wozie gaz łzawiący.
A to, kurwa, co?
Mannix.
Nikt nie może o mnie wiedzieć, zapomniałeś?
Damy radę. Będzie dobrze.
- Jest dobrze. - Wybacz.
To ja przepraszam.
Już dobrze. Jest dobrze.
- Jest dobrze. - Wybacz.
- Będzie dobrze. - Nie, jesteśmy uwięzieni.
Patrz na mnie.
Wyjdziemy stąd.
Zaufasz mi?
- Tak. - Dobrze.
- Tworzymy zespół. - Tak, wiem.
Chodź.
Koroner jest tu panem, klucze ma do bramy.
Otwórz wreszcie.
Co jest? Nie wpuścisz mnie?
Mała obsuwka z wątrobą.
- Przepadła. - Co?
No to mamy sto koła w plecy.
Właśnie pozyskuję inną.
Wróć tu za godzinę.
Co ci się, kurwa, stało w oko?
Czemu tak dziwnie mnie traktujesz?
Mannix lubi rutynę.
Zaczynam się denerwować.
Pocą mi się dziwne części ciała.
To radiowóz?
A jak mnie zobaczą?
Ty cwany zasrańcu.
Zwerbowałeś bagietę, co? Załatwia ci żywych.
Zastanawialiśmy się nad tym z Chase'em, kurierem z Lancaster.
Teraz wiszę mu pięć dych. Czułem, że tak jest.
Gdzie jest? Mogę go poznać? Czy ją. Wszystko mi jedno.
Gramy w jednej drużynie.
Strzał.
Kto do kogo strzela?
Nieważne.
Chodź.
Skurwiel.
- No co? - Straciliśmy 100 tysięcy.
Miał długi jęzor. Moglibyśmy na nim sporo zarobić.
Wyjdziemy tędy.
Przeciśniemy się?
- W porządku? - Uderzyłam w rurę.
Zastrzeliłeś pośrednika. Mamy przesrane.
Wcale tak nie było.
Gościa odstrzelili intruzi.
Ci, którzy są w piwnicy.
Oni go zabili.
Nie można posłać jego wątroby?
Nie przyjmą wątroby ze śrutem, nie sądzisz?
- A ci rezerwowi z dołu? - To alkoholicy i narkomani.
Nerki w porządku, oczy też, ale wątroby mają przeżarte.
A jak tam twoja?
Nie żartuj. Spróbuj ruszyć palcem,
a strzelę ci prosto w ryj.
- I co potem powiesz? - Co tylko zechcę.
Będę bohaterem, który zabił Rzeźnika z Calexico.
Urządzą mi paradę.
Ale się skurwiel wierci, co?
Zadzwonię, powiem im, że były lekkie trudności,
- ale mamy nowe rozwiązanie. - A on?
Idź po gaz łzawiący.
Potrzebujemy wątroby.
Mam zamówiony towar.
- Ale musisz przysłać innego kuriera.- Sam przywieź.
Przelej mi 50 tysięcy ekstra. To ty się spieszysz, nie ja.
- Wybacz, TJ. - On nie żyje.
Błagam, pomóżcie mi.
Pomóżcie.
Wpadka waszego człowieka to nie moja wina.
Pechowi zaradzi pomysłowość.
I pieniądze.
Dostawa w ciągu 2 godzin. Zapłacę ci ekstra.
Nie spóźnij się.
Szczury w ścianach.
Chwyć za nogi.
Ubabrze wszystko krwią.
- A wy to kto? - Nikt.
Uratowaliście mnie, więc jesteście kimś.
Będzie bolało.
Za pomoc w ucieczce daję 10 koła.
25.
Wróg wroga ma kasę. Potrzebujemy jej, a on nas.
- Prawda? - Sama nie wiem.
Zgoda. Ale Mannix nie może umrzeć.
Gaz łzawiący.
TJ, skup się.
Patrz na mnie. Nałóż to.
Oddychaj.
Pójdą za mną. Wyprowadź go, jedź do domu
i weź od niego kasę.
- Zaraz... - Słuchaj go.
Poradzę sobie. A teraz idź.
Pod łóżko.
Idź za nim.
Dobra.
Dawaj.
- Dzięki.. - Nie ma za co.
Mam ją!
Nie ma dokąd uciec, skarbie.
Rzuć młotek.
Twoja siostra jest mi winna wątrobę. Twoja się nada.
Dokładnie zniszczyłaś mi życie.
Wiele spraw wyjaśnię,
ale śmierci szeryfa nie.
Czas zwijać interes.
Ale zanim to zrobię,
musisz wiedzieć,
że żałosny byt twojego brata
da szansę na lepsze życie trzem albo i czterem
bardziej wartościowym osobom.
A kiedy już ich obdaruje...
przyjdzie twoja kolej.
Będzie dobrze.
Jesteś cały.
Co?
Za tobą.
Oko...
za oko.
Teraz moja kolej.
Łap!
Ty jesteś chorobą...
a ja na nią lekiem.
Uratowaliśmy cię, więc...
no wiesz...
Płacisz.
A ja ocaliłem was, więc...
rachunek się wyzerował.
Pieprzysz.
Wciąż czegoś potrzebuję.
Jak mi to skołujecie, zapłacę pełną kwotę.
- Cholerny pies. - Dr Śmierć zabił rezerwowych.
Ma przechlapane. Nie żebym się tym martwił,
zasrańcu.
Mannix to bandzior. Ale tego pojeba
przecweli sam diabeł.
Skończyła.
Płacisz.
Umowa rzecz święta.
Fajna koszulka.
Tak. Wszystko dobrze?
Jak nigdy.
- Potrzeba wam podwózki? - Potrzeba ci lekarza.
Tam, gdzie jadę, jest jeden. Dość blisko.
No to podwieźć was, czy nie?
Tak.
Podwieź nas.
Omal nie zapomniałam ci tego dać.
- Spadamy stąd? - Kurwa, tak.