Podnoś się!
INDIANA JONES I ARTEFAKT PRZEZNACZENIA
Amerykanin, pułkowniku.
Stał przy bramie, podawał się za oficera.
Działałeś sam?
Szpiegowałeś sam?
Lubię pobyć sam.
Po co się tu zakradłeś?
Walają wam się fajne rzeczy.
Przywłaszczone.
„Zwycięzcy biorą wszystko”.
Zwycięzcy?
Berlin leży w gruzach.
Wasz Führer się ukrywa.
Przegraliście.
Na górę z nim.
Co?
Chwila. Panowie!
Chwileczkę. Proszę.
Muszę pomówić z pułkownikiem.
Panie pułkowniku, znalazłem.
Rób, co mówi. Otwieraj.
Włócznia Longinusa, pułkowniku.
To po niej spłynęła krew Chrystusa.
Święta włócznia.
Podwoić straże. Tego szuka Führer.
Porozmawiajmy.
Nie ma czasu.
Pociąg do Berlina czeka.
Przeczesać las.
Wziąć psy.
Szpieg na pewno nie był sam.
Raz, raz. Wymarsz.
Jazda!
Chyba jadą bez was.
Gadaj, jak było, bo zabiję.
Jak było.
Dobrze.
Więc...
To było tak,
że pewnego razu, w pewnej wiosce,
grupa głupich błękitnookich chłopców wzięła się pod rączki
i poszła za spoconym flecistą imieniem Adolf.
Nie.
Ten tu był z Amerykaninem.
I ma jego torbę.
O co chodzi?
Do mojego wagonu go.
Ostrożnie. To cenna relikwia Führera.
Pan siedzi.
Czyli...
Jest pan ornitologiem?
Przez te bombardowania
ptaki całkiem zmieniły trasy migracji.
Mamy pańskiego wspólnika.
Amerykanina.
Puszczaj mnie!
Nie zabiłem pana z jednego powodu.
Kto pana przysłał?
Z jaką misją?
Proszę, pułkowniku. Błagam.
Nazywam się Basil Shaw.
Wykładam na Oxfordzie.
Jestem archeologiem.
Tu cię mam.
Mamy kłopot.
Ja do pułkownika.
Muszę z nim pomówić.
Ja mam córkę. Błagam.
I daję słowo, że więcej jej pan nie zobaczy.
Chyba że dowiem się, czemu wspólnik miał to.
Doszły nas słuchy, że w fortecy ukryto Włócznię Longinusa.
Szukaliśmy jej.
Po co?
Żeby posiąść jej moc?
Nie ma mocy.
Chcieliśmy ocalić kawałek historii.
Musimy porozmawiać.
Chodzi o włócznię.
Widziałem ją przez chwilę.
I jestem tylko fizykiem...
Na Boga, wykrztuś to pan!
Ta włócznia...
Fałszywka.
To falsyfikat.
Falsyfikat?
Grot zrobiono ze stopu.
Ma z 50 lat,
grawerunek jest świeży. To kopia.
Już po nas.
Dwunasty wiek. Trzynasty.
Ramzes Drugi.
Oryginały, nie fałszywki.
Trzeba zatrzymać pociąg.
W pociągu jest inny artefakt.
O prawdziwej mocy.
O czym pan mówi?
O Antykithirze.
Antykithira?
Już się o tym nasłuchałem.
Pułkowniku, Führer przegrał wojnę
i postradał zmysły.
Wyjaśnię panu.
Źródłem potęgi Antykithiry nie jest magia.
A matematyka.
Kto ujarzmi tę moc...
stanie się nie królem,
nie cesarzem...
ani Führerem.
Stanie się Bogiem.
Za dużo nazistów.
I jak mu to powiemy?
Mein Führer,
wybacz, nie przywieźliśmy włóczni.
Ale, proszę...
oto pół nieznanego ci przedmiotu.
Pan mi powie,
zna pan Hitlera?!
Mamy sabotażystę.
I włócznia zniknęła.
Tędy!
Czego pan stoi?!
A to tu skąd?
Indy?
Baz?
Ty żyjesz!
Jeszcze.
A mówiłem: „Siedź w lesie”.
Kto chowa się w chaszczach, gdy przyjacielowi grozi śmierć?
Te neptki chcą wyprowadzić połowę dóbr światowej kultury.
Chciałem ich powstrzymać, ale muszę ratować ciebie.
Włócznię znalazłeś chociaż?
- Chociaż? - Masz czy nie?
To fałszywka.
Proszę?
Replika.
A pan to kto?
Indy?
Antykithira.
Tarcza Archimedesa.
Bierzemy.
Z życiem.
Daj.
No chodź.
Wstawaj.
Za mną.
Mam wleźć pod lufę?
Masz uciec naziolom.
Ale tam są naziole!
Padnij! Kryj się!
Tutaj. Wdrapuj się.
Nie dam rady.
Chcesz sobie poleżakować?
Ma Antykithirę!
Spokojnie.
Tunel!
Trzymam. Nie.
Indy!
Bierz pistolet!
Strzelaj!
Nie do mnie!
Daruj.
Zwycięzcy biorą wszystko.
Rzuć broń.
Oddaj Antykithirę.
Indy!
- Tutaj. - Nie słyszą cię.
Skaczemy!
A moje chore kolano?
Baz!
Indy!
Ruszać się.
Przykro po tym wszystkim wracać z pustymi rękami.
Z pustymi? Nie do końca.
- Tarcza Archimedesa. - Połowa.
Chodź. Wracamy do domu.
Larry! Ciszej tam!
Ścisz no to! Larry!
- Dzień dobry. - Gdzie Larry?
- Kto to? - Jeden wapniak, sąsiad.
Jest ósma rano.
- Ósma. - Umawialiśmy się.
Tak, ale to...
- w dni robocze. - I jest roboczy!
Pan włączy radio. Dziś Dzień Księżyca.
Księżyca?
ORZECZENIE O SEPARACJI
MARION RAVENWOOD, HENRY WALTON JONES
ZA POROZUMIENIEM STRON
Dzięki.
Wystarczy tylko zapamiętać,
że asyryjską ceramikę z tego okresu wyróżnia
misterny wzór z błękitnych linii.
Proste?
Prosiłem o przeczytanie stron od 131 do 171
z Winforda.
Ktoś był tak łaskaw?
Ktokolwiek?
Będzie na zaliczeniu.
Dobrze.
Dostaną to państwo w pigułce.
W roku 213 p.n.e.
Rzymianie pod wodzą Marcellusa
rozpoczęli oblężenie Syrakuz.
Nasze Syracuse.
Nie Syracuse w Nowym Jorku.
Syrakuzy na Sycylii.
W szeregach obrońców tegoż miasta
znalazł się jego najsłynniejszy obywatel. Ktoś wie?
Błagam, będzie na egzaminie.
Archimedes.
Zgadza się.
Archimedes, znany...
Matematyk.
Ale nie tylko. Także wynalazca,
niezrównany konstruktor.
Wpadł na pomysł, jak okiełznać energię śródziemnomorskiego słońca.
Stosując wklęsłe zwierciadła, skupiał promienie
na statkach Rzymian i je podpalał.
Opracował wielkie, żelazne szpony
służące do chwytania statków na wodzie.
Skąd jednak wiadomo, że to nie banialuki?
Jakie namacalne, niepodważalne archeologiczne dowody
- potwierdzą istnienie tych rzeczy? - Antykithira.
- Tak jest. - Między innymi.
Wrócili! Są w śródmieściu!
Astronauci.
Wielki pochód obejrzy
dwa i pół miliona ludzi kłębiących się na chodnikach.
Idzie. Widzicie?
Idzie tu.
Chowaj tort.
Niespodzianka!
Przez dekadę nasz kolega, doktor Jones,
lojalnie reprezentował koledż Huntera.
A tu dowód wdzięczności.
Dzięki, że mnie znosiliście.
Masz.
Astronauci Neil Armstrong, Mike Collins i Buzz Aldrin
nie unikną blasku reflektorów.
O jedenastej czasu wschodniego wdzięczni rodacy okażą im szacunek,
uczestnicząc w pochodach w Nowym Jorku i Chicago.
Kolacja w Los Angeles...
Co by powiedzieli starożytni?
Neil, Buzz i Mike...
Na wieść o spacerze po Księżycu.
Dla nas, ludzi starożytnych,
lot na Księżyc jest jak wyjazd na pustynię.
Krajobraz nijaki
i nie zagrasz w blackjacka.
Nie poznajesz mnie, co?
Podpadłem czymś? Przepraszam.
To ja, Helena.
Helena Shaw.
Wombat?
Wieki nie słyszałam tej ksywki.
- Urosło ci się. - To fakt.
Nie zaprzeczę.
Świętuję „awans”.
Na emeryta.
Skoro tak, co pijemy?
Zamówienie dla pana Schmidta.
Schowaj to.
Pytam, jak złamałeś kostkę.
Nie twój interes.
Pan Schmidt?
Doktor Schmidt. To ten tam.
Nie znosi, jak mu talerz odjeżdża. Daj to na stół.
Już jako kilkulatek
wyobrażałem sobie,
że człowiek kiedyś stanie na Księżycu.
I, patrzcie państwo...
Świętujecie z wielką pompą.
Obsługujesz człowieka, który umieścił ich na Księżycu.
Zaprojektował rakietę.
Gratuluję.
Skąd pan jest?
Z Bronksu.
Nie. Skąd pochodzi pańska rodzina?
Wie pan?
Urodziłem się przy stadionie Jankesów.
I walczył pan za ojczyznę?
W 320 Batalionie.
Stawiałem balony zaporowe w Normandii.
I żyje się panu jak zwycięzcy?
Jakieś życzenia?
Nie wygraliście wojny.
Hitler ją przegrał.
Tak?
Moja agentka polowa znalazła Shaw.
Się pojedzie.
Wstawaj, Hauke.
Gdzie to było?
W Oxfordzie. W ogrodzie.
Był z Baza aparat.
Obroniłam dyplom.
Na archeologii.
Archeologia.
Niedaleko padło jabłko.
Aktualnie zbieram materiały do doktoratu.
I o czym piszesz?
O Tarczy Archimedesa.
Antykithirze.
Co o niej wiesz?
Choćby to, że...
w 1902 greccy poławiacze odkryli wrak rzymskiego okrętu.
Wielki, na greckich wodach.
Pod pokładem, w bryle wosku,
był mechanizm z napędem.
Precyzyjny. O nieznanym zastosowaniu.
Inne wynalazki wyprzedzał złożonością o jakiś tysiąc lat.
- Posiedziałaś w książkach. - Nie ja.
Tata. Miał ileś dzienników, stosy notatek.
Żył tym do ostatniego dnia.
Mówił, że ją znalazłeś. W pociągu z łupami.
Że wpadła do rzeki we francuskich Alpach.
To było tak dawno.
Zresztą mieliśmy połowę.
- Archimedes... - Rozwalił ją...
i ukrył
obie części przed Rzymianami.
Wiem. Spójrz.
Nie pamiętasz ostatniego spotkania?
Co mam pamiętać?
Więc tu są Alpy.
No widać.
A to trasa, w którą wasz pociąg
- ruszył z fortecy. - Prawda.
Przeciął przełęcz tutaj... i spójrz tu.
- Tu jest jedyna rzeka. - Racja.
Płynie pod mostem.
Tu leży tarcza. Musi.
- I wiemy o tym tylko my. - My?
W sensie, ty.
I ja. Tak że, tak.
My.
I co ci chodzi po głowie?
No może by...
tam jechać.
I co?
I znaleźć tarczę.
I dzięki niej byłabym...
sławna.
Wróć, nie sławna.
Szanowana. Uznana.
Uznana archeolożka.
I ty, wielki wygrany.
Indiana Jones!
Z fanfarami! Znowu w siodle!
Nie wcisnę ci tego?
Wombat...
po co gonisz za głupotą,
przez którą ojciec zwariował?
Ty byś nie gonił?
Sam pójdę.
Zaraz się zacznie.
Gdzie ona?
W budynku, na trzecim. A z nią jeden dziad.
Co za dziad? Rusek?
Wykładowca. Dr Henry Jones.
Klaber!
Wróć się! Nie jesteś z agencji!
Do cholery. Ruszaj.
Załatwię wsparcie i akta Jonesa.
Tu chodź.
Basil się zafiksował na pewnej niemieckiej teorii.
Niepotwierdzonej.
Archimedes doszedł do wniosku,
że ruchy tak Księżyca, jak i planet
nie są idealne.
Dostrzegł nieregularność w rotacjach.
Uważał, że te nieregularności pomogą
wyjaśnić wahania temperatury, pływy.
Zrozumieć burze.
Budował urządzenie, żeby je przewidywać.
Przy okazji odkrył metodę pozwalającą przewidzieć większe
anomalie.
Większe anomalie?
Twój ojciec uważał, że tym da się
znaleźć rozwarstwienia czasowe.
Hauke, mógłbyś?
Znalazłem.
Dzień dobry.
Kogo państwo szukają?
Pan doktor?
Pomóc w czymś?
Nie, dziękuję.
Trwa śledztwo, rozglądamy się.
A to państwo z policji?
Już kończymy.
- Panie profesorze. - Chwilkę.
Profesorze.
Rzuć broń.
Cholera, co robisz?
Co doktor zaleci, psze pani.
Mandy?
Kasujemy świadków.
Jezu. Co to ma być?
Tyle pisał w listach o Tarczy, że przestałem je czytać.
Naprawdę nie pamiętasz ostatniej wizyty u was?
Zabrałem mu ją.
Myślałem, że przestanie drążyć.
Ale Baz był przekonany, że Tarcza działa i zaszkodzi światu.
Nie waż się strzelać.
Przerażała go myśl, że ktoś znajdzie znaną z legend tablicę,
Grafikos.
Który pozwoli namierzyć resztę Tarczy.
A mając Grafikos,
znalazłby drugą połówkę i złożył całość.
Nie zniszczyłbyś jej.
Skąd wiesz, że mnie o to poprosił?
Co?
Pamiętasz ten wieczór.
- Miałam 12 lat. - Wiedziałaś, że jej nie utopiłem.
Baz ci nie mówił.
- Posłuchaj. - On nie kłamał.
- Nie. - Po co ta szopka z mapą?
Przesadziłeś z whisky.
Co ty odstawiasz?
Stać, gdzie stoicie.
Nie ruszać się.
- Kto to? - Wiejemy.
Ściągnęłaś ich?
Ani kroku.
Radzę stać!
Helena!
Stać!
Wybacz.
Helena!
Doktorze. To koniec.
Coście za jedni?
Czego chcecie?
Stać!
Helena!
Na dachu. Znajdź wyjście.
Doktorze!
Nic panu nie grozi.
- Ruchy. Za nimi. - Szybciej.
Rozdzielić się.
- Gaz, gaz. Ładuj. - Brać wszystko.
Znalazłem ją.
- Z kim łączyć? - Z policją.
Koledż Huntera. Są ofiary w ludziach.
Rozłącz się, dziadek.
Wstawaj.
Dobrze.
Nawiała. Skopałeś, deklu z parciem na cyngiel.
- Uciekła z Tarczą. - Mamy profesorka.
- Akta Jonesa. - Dzięki.
Ktoś ty?
To moje pytanie.
Agenci CIA.
Ja nie, bracie.
Rządowych fuszek nie tykam.
Dobra.
Co pana łączy z Heleną Shaw?
To moja chrześnica.
Nie widziałem jej 18 lat.
Spotkał się pan z nią, żeby dać Tarczę?
Paniusiu, to jest antyczny szajs.
Połowa szajsu.
To coś więcej.
Gdzie pan się władował?
Parada się odbywa.
I demonstranci lezą.
Zamknij się.
Nie przejadę. Muszę zawrócić.
Psiajucha! Co z tobą?
Cholera. Idziemy piechotą.
Słyszałeś.
Myślisz trochę?
- Idź. - Co ci?
- Oczu nie masz? - Ucisz go.
Kto zapłaci?
Spokojnie, kolego.
Idziesz.
Żółtej taryfy nie widzisz?
Bulisz za blacharkę, chłopie.
Pokój!
Dosyć wojny! Dosyć walk!
- Którędy, Mason? - Tamtędy.
- Nas, śmiecie, nie zgarniecie. - Milcz.
Nas, śmiecie, nie zgarniecie!
Nie zgarniecie!
Nas, śmiecie, nie zgarniecie!
- Śmiecie... - Stul japę.
Tak jest!
Nas, śmiecie...
Panie władzo! Pomocy!
Oni strzelali...
- Zaraz. - W koledżu Huntera.
Są ofiary. Do cholery.
- Banda oszołomów. - Proszę ochłonąć.
Pan posłucha.
Zastrzelili rano ludzi...
Mają furgon Con Ed, stoi w bocznej uliczce.
Coś ty zrobił?
- Uwaga! - Co on?
Udało wam się!
Z drogi!
Uwaga!
Przejdź! Prędko!
Z drogi!
Dalej, dalej.
No nie. Niepoważny. Na koniu?
- Panie! - Z drogi!
Pilnuj konia.
Rozejść się!
Możliwa przesiadka na IND Queens Boulevard.
Następny przystanek, 59., Lexington Avenue.
Metrem szybciej.
Ludzie idealizują naukę, a de facto jest wyzuta z emocji.
To dokąd teraz, doktorze?
Na Marsa?
Nie, kosmos podbiliśmy.
Zbadam inną przestrzeń.
A jaka jeszcze została?
Można by ten garnitur podprasować.
Za godzinę ruszamy na lotnisko.
I do prezydenta.
Jeśli tak go rażą zagniecenia, może powinien zatrudnić innego fizyka.
- Mogę zacytować? - Nie.
Tak.
Baxter.
Do pana, doktorze.
Opóźnimy wylot do Los Angeles.
Czekam na przesyłkę.
Słucham.
Pańskie zbiry dały ciała.
Mówi pani?
Shaw spotkała się z wykładowcą. Jonesem.
Przejęła od niego urządzenie.
I z nim uciekła.
Dr Jones też się wywinął.
Doprawdy?
Wielka szkoda.
Muszę to zamieść pod dywan.
I jako przedstawicielka rządu
radzę współpracować.
Poleci pan do Los Angeles
i odbierze medal.
Halo?
Wyczarteruj od naszych samolot.
- Do Maroka. - Tak jest.
Zabójstwa dokonano, gdy przez miasto szła parada.
Poszukiwany jest emerytowany wykładowca, dr Henry Jones.
Ustalono, że Jones niedawno stracił syna
i rozwodzi się z żoną.
Ten koleś. Z twarzy jak ty.
Nie.
To ty.
Nie, nie.
- Urżnąłeś się. - To on!
Ten zabójca!
Wybacz spóźnienie.
Korek na moście.
Jak ja się cieszę, że cię widzę.
Nie powiem, że ja też, przyjacielu.
Szybko. Do domu.
Twoją chrześnicę, Helenę,
rok temu capnęli w Tangerze
za handlowanie kontrabandą.
To nie wszystko.
Kaucję za nią wpłacił Aziz Rahim.
Aziz to synalek Wielkiego Rahima,
znanego marokańskiego gangstera.
Wielki Rahim prowadzi zaś hotel Atlantique,
też w Tangerze. I w tym tygodniu,
w tymże hotelu odbywa się coroczna aukcja
antyków pochodzących z kradzieży.
Wszyscy ważni gracze już tam są.
Alia, Jabari.
Ten pan sprowadził naszą rodzinę do Ameryki w czasie wojny.
Prędko! Kiedy był kryzys sueski?
W 1956.
To mi zaimponowałeś.
Za dużo gapią się w telewizor,
ale znają historię ojczyzny.
Wiedzą, co znaczy być Amerykaninem i Egipcjaninem.
Muszę się dostać na lotnisko.
Jeśli uciekniesz, uznają cię za winnego.
Bez Heleny i Tarczy i tak mi przypną te morderstwa.
A gdybyś zadzwonił do Marion?
Nie rozmawiamy.
Witamy w porcie lotniczym imienia Johna F. Kennedy'ego.
Zabrałem coś jeszcze.
Spod łóżka.
Dzięki, Sallah.
Jakby co, mam swój paszport.
Przecież mogę pomóc.
- W Tangerze? - Gdzie nas los rzuci.
Indy...
Tęsknię za pustynią.
Za oceanem.
Za porankami, gdy budziłem się
i rozmyślałem, jakie przygody przyniesie dzień.
Nie jadę szukać przygód.
Te dni dawno minęły.
Być może.
Być może nie.
Spuść im lanie, Indiana Jones!
Szampana?
Lądujemy za cztery godziny.
Pańska szkocka.
Dzięki.
Baz, nie wydurniaj się!
- Otwórz! - Nie.
- Nie wchodź! - Otwieraj.
Ci Niemcy mieli rację.
- Co? - To nas zniszczy. Zaszkodzi.
- Oddawaj. - Nie.
- Czyś ty oszalał? - Nie słuchasz.
Nie idzie tego zrozumieć.
Próbowałem ci wyjaśnić na dole.
- Ignorujesz. - Córka się ciebie boi.
Indy, Archimedes
odkrył czasoprzestrzenną meteorologię.
Archimedes był matematykiem, nie czarodziejem.
Potrafił przewidzieć szczeliny czasowe.
Szczeliny czasowe?
- Nie dowiedziesz tego. - Na razie.
Bez dowodów to nie nauka.
Mogłem ci jej nie dawać.
Powinna leżeć w muzeum.
Oddaj mi ją. Proszę cię.
Jeśli ci ją dam...
musisz ją zniszczyć.
Tak zrobię.
Zniszczę ją.
Obiecaj.
Wybacz te krzyki.
Wszystko przeze mnie.
- Zostaje pani? - Tak.
Dobrze. Pędzę na samolot.
Ten, kto znajdzie Grafikos, zdobędzie obie części.
Nie wszystko warto odkrywać.
Wiem o tym.
- Zniszcz ją. - Tak zrobię.
- Rozumiesz? - Zniszczę.
- Daj słowo. - Daję.
Zniszczę. Tak.
Dałeś słowo. Pamiętaj.
Obiecałem.
Nie bez powodu,
nie ot tak, Archimedes ją rozłączył.
Wszystko wiem.
Indy.
Dzięki, Wombat.
Za kilka dni się uspokoi.
Dryndnę po lądowaniu.
Szanowni państwo, za 20 minut lądujemy w Tangerze.
- Nie pij już! - Co ty?
Dosyć szampana. Ile można?
Zostaję.
Wracasz do domu!
Pani Shaw tu jest.
Zrobiony z brązu.
Prawie kompletny. Astrologiczny zegar.
Z trzeciego wieku p.n.e.,
wykonany przez samego Archimedesa.
Zacznijmy od 20 tysięcy.
Jest 20, dziękuję.
30.
Parametry okej,
moc startowa.
Prędkość 85 i rotuję.
Co dalej?
- Pomóż słodziakowi. - Przyciągnij wolant.
- Ja już lecę. - On leci.
Schować klapy?
Klap nie dotykasz do czterystu stóp.
Pochyl nos i rozpędź do 120.
Dobra.
- Aukcja zamknięta. - Muszę wejść.
Nie znasz hasła, nie włazisz. Takie reguły.
- Jaką mamy cenę? - 50 tysięcy.
Podbijam do 55.
- Kto da 60? - 60.
60.65?
- 65.70? - 75.
- 75.80? - 80.
- 85. - Może 90?
To aukcja zamknięta.
Raczej zakończona.
Au contraire, ledwo rozpoczęta.
- 100. - 100 tysięcy.
Świetna fedora, swoją drogą. Odmładza cię ze dwa lata.
Dzięki.
- 110. - Aukcja skończona.
Przepraszam. Kto to?
- Jej chrzestny. - Przyszywany wuj.
A ona dawno powinna spać.
- Idziemy. - Nie radzę.
Chcesz się tłumaczyć glinom?
Którym daję w łapę?
Za krótki jesteś, Jonesy.
Przestępcę ze mnie robi.
Jego ścigają za morderstwo.
Piękna fotka w Heraldzie. 130?
Nikogo nie zabiłem.
- Nie wchodzimy. - Wiesz o tym.
Ktokolwiek za tym stoi, szuka tego.
Macie tu puszkę Pandory.
Niezupełnie.
Macie moją puszkę.
Ty.
My się znamy?
Nie.
Z pamięcią u mnie kiepsko,
ale tę twarz poznałbym wszędzie.
Dalej jesteś nazistą?
Zaszła pomyłka. Jestem Schmidt.
Profesor Schmidt, Uniwersytet w Alabamie.
Pan profesor.
Wreszcie się spotykamy.
- 150. - Po naszej rozmowie
uznałem, że wszystko ustalone.
Zabawne. Facet do złudzenia podobny do ciebie
też chciał to zdobyć.
Oferta była za niska.
Na szczęście jest pan z nami.
- Cena - 160. - Pani nie rozumie.
To mój artefakt.
Nie twój. Ukradłeś go.
Potem ty.
A potem ja. Kapitalizm.
Cena - 160.
- 160. - 170?
Było zostać w Nowym Jorku.
Było nie najeżdżać Polski.
170. Ktoś podbije?
Po raz pierwszy, drugi...
Sprzedano!
Nie podchodzić!
Odzyskaj Tarczę.
Nie podłazić!
Cześć, Claude.
Mówiłem, nie wracaj.
Cofnąć się.
Teddy!
Zostajesz tu.
Dziękuję.
Do zobaczenia w przeszłości.
Na bok! Z drogi!
To moja taryfa!
- Pozbądź się ich. - Kazałam cię zastrzelić.
Panowie.
Opuśćcie broń.
Lufy w dół.
I fajnie.
Od razu milej.
Rany.
Rahim.
Wyszedłeś w piżamie.
A bo spałem.
Jak niemowlę.
Nagle wparował ojciec.
Powiedział, że wróciłaś do hotelu.
Wręczył mi ten oto bułat
i kazał wrócić do domu z twoją głową.
Koniecznie z głową?
Myślałem, że może wróciłaś, bo mnie kochasz.
Rahim...
musiałam coś sprzedać.
- Właśnie. To wspomniane coś jest moje. - Nie wcinaj się.
I groźni ludzie,
groźniejsi od was, z tym uciekli.
To twój nowy gach?
- Nie. - Zależy, jak leży.
Na co się z nim ugadałaś?
Na zwrot kaucji i na wspólne życie.
Pierścionek też sprzedałaś?
Nie był wiele wart.
Łeb ci utnę!
Gdzie cię...?
Przez ciebie mnie zabiją.
Nie ja się zaręczyłem z gangsterem.
Nie będzie mnie pouczać stara hiena cmentarna.
Tylko nie hiena.
Robiliśmy dla świata coś ważnego.
Nie mów, że te eskapady były bezinteresowne.
Dawało wam to kopa.
Cudnie, Teddy.
Do tyłu, mały.
- Helena. - Cofaj.
Nie tędy!
Jedziesz na pałę!
- Słuchaj miejscowego. - Znam Tanger.
Jest!
Szybciej. Przyśpiesz!
Za 10 minut będziemy na lotnisku.
Wątpię, że ten Schmidt to prawdziwy profesor.
- To naziol. - W lewo!
Tu w lewo!
Nie!
Helena! Nie uciekaj!
- Tędy! - Tutaj!
Nie!
Helena!
Nie!
Jasna cholera!
Helena!
Szlag by was!
No jedź.
Jedź.
Myślisz, że byłby zachwycony?
Kto?
Twój ojciec.
Jedyna córka sprzedała duszę za kaucję!
Całkiem dobrze to brzmi.
I nie tylko za kaucję.
- Częściowo za długi... - Dzięki.
Helena! Nie!
Jak można było tak skończyć?
Że jako obrotna,
odważna, piękna, niezależna kobieta?
Trzymać się!
Tędy jedź!
Tam jest.
Hamuj!
Z lewej!
Kierujesz.
Co ty wyprawiasz?
Odbieram, co moje.
Cholera! Zwariowałeś?
- Weź broń. - Shaw.
Puść mnie!
Puszczaj.
No już. Oddaj Tarczę!
W mordę.
- Zawracaj. Tam pojechali. - Uciekł.
Suń się.
Nie przyleciałem cię ratować z rąk narzeczonego!
A ratujesz?
Chcę tylko odzyskać Tarczę!
Ręce nad głowę.
Niezbyt miłe rozstanie.
- Gdyby twój ojciec żył... - Ale nie żyje.
Silnik zdycha.
Może gdybym mogła na kogoś liczyć,
kogoś wyznaczonego właśnie do tej roli...
- Nie masz pojęcia... - Nie biczuj się.
W ogóle kto to jest ten chrzestny?
Zresztą nie po drodze ci z rodziną.
Która godzina, wiesz może?
Niefajnie.
Oddawaj. To zegarek mojego ojca.
Oddaj mu go.
Wyjedziesz ze mną.
Rahim będzie cię szukał.
Zacznie od lotniska,
więc podjedziemy koleją i polecimy z Casablanki.
Co to było?
Cholera.
Tak.
Wiem.
Jego...
Tak jest.
Zamknęli projekt.
Wystraszyli się.
- Bo nic nie rozumieją. - Nie.
Bo twoi ludzie zdjęli troje cywili
i zrobili chlew na transmitowanej paradzie.
Bo wystawiłeś prezydenta USA,
zwiałeś do Maroka
i wywołałeś incydent wymagający ekstrakcji.
Lećmy do stolicy, wyjaśnię to.
Masz całkiem zniknąć.
Zdobyliśmy połowę Tarczy.
Chcieli ci się przypodobać,
dali ci się wyhasać.
Tarczę mają w nosie.
Zmienią zdanie, gdy poznają jej możliwości.
Wysłałeś ich na Księżyc.
Dostali, co chcieli.
Zapiąć pasy. Lądujemy w Hiszpanii.
Do bazy Maxwella polecicie C-9.
Nie wrócę do Alabamy!
Uda się, tylko dowieźcie nas nad Morze Śródziemne.
Grafikos przeniesie nas...
Proszę panią. Proszę.
Puść mnie.
Proszę tylko o przysługę.
Niezłe z ciebie ziółko.
Schmidt...
Nazywam się Voller.
Jürgen Voller.
Sea Stallion.
Amerykański helikopter.
Znałeś się z braćmi Wright?
- Z kim? - Z Wrightami.
Orville'em i Wilburem.
Wynaleźli samolot i też byli z Indiany.
Wilbur to się tam urodził.
Nie jestem z Indiany. To imię.
A bracia Wright się urodzili sto lat temu.
Myślałem, że znasz ich ze szkoły.
Doceń. Jest z czego się śmiać.
Mam się śmiać?
Utknąłem w Tangerze z rozwalonym tuk-tukiem i dwójką złodziei.
Ścigają mnie.
Naziole mają połowę Tarczy
i notatniki twojego ojca.
Też je mam.
Notatniki. Mam swoje.
Gdzie?
Zapamiętałaś pięć notatników?
Siedem. Jasne, że nie.
Połowa mnie usypiała.
Wykułam tylko to, co najważniejsze.
Typu co?
Gdzie szukać Grafikosu.
Nikt nie wie, gdzie go ukryto.
- Tata wiedział. - Wcale nie.
- Wcale tak. - Nie.
- Tak. - Co to ten Grafikos?
Zawiera wskazówki.
Spytaj ją, w jakim języku.
Właśnie w żadnym. Użyto kodu.
- Jakiego? - Archimedes używał dwóch.
Linearnego B i Polibiusza.
Nawet jeśli znajdziesz Grafikos, beze mnie gucio odczytasz.
Proszę cię!
Tata uczył mnie Polibiusza.
Pisał mi nim liściki.
„Sprzątnij pokój”.
„Nie podpijaj brandy”.
A jak to linearne B?
Pięć dych, że Polibiusz.
Daj no to.
Zaraz odpadnie.
W tych gumach jest sok z pigwicy.
Odporny na temperaturę.
Odpal silnik.
- Kręć. - No kręcę.
- I co? - Odpadnie.
Ale dowiozę nas na dworzec.
Nas?
- Wracasz do domu? - Nie.
Jadę do Casablanki.
I potem lecę nad Morze Egejskie. Tak jak ty.
A kto mówi, że tam lecę?
Musisz znaleźć Grafikos, zanim zrobią to naziole.
Archimedes był blisko Rzymian.
- Gdzie miałby go ukryć? - To wielki rejon.
I nie masz współrzędnych.
A ty łodzi.
Mam w Grecji serdecznego kolegę.
Wytrawnego nurka.
Pływa wielką, piękną łodzią,
która zostawi tamtych w tyle.
Potrzebujesz mnie.
I dobrze to wiesz.
TANGER
GRECJA
ATENY
Renny!
Indy?
Indy!
To ten wytrawny nurek?
Najlepszy w Hiszpanii.
Najlepszy nurek ma nędzny kuter i laskę zamiast płetwy?
Przestań.
O proszę, inna łódź.
Przestań.
Zaczniemy tu.
Tu, gdzie znaleźli połowę Antykithiry.
Tylko...
zejdziemy głębiej.
Tata namierzył tego poławiacza, który odnalazł Tarczę.
I on powiedział,
że ten wielki rzymski wrak pękł
na 20 metrach.
Z setką szkieletów centurionów na pokładzie.
Tu znaleźli połowę.
Ale on twierdził, że większa część wraku się odłamała
i zsunęła na samo dno.
Za głęboko dla poławiaczy.
Tata zaczął się zastanawiać, po co Rzymianie
wysłali z Syrakuz okręt z setką centurionów na pokładzie.
Oni nie wieźli tej części tak po prostu.
Mieli na statku Grafikos...
i szukali drugiej połówki Tarczy.
Twój tata był geniuszem.
Wiem.
Znał się.
Siódemka pik.
Jak ty to robisz?
Jeszcze raz.
Wybierz kartę, doktorze.
Siódemka pik!
Czarownica!
Znaczona talia.
Nie.
Narzucam kartę.
Daję jeleniowi,
tobie,
złudzenie, że ma wybór,
a tak naprawdę kartę wybieram ja.
„Jeleniowi”.
Od rana się będzie działo.
Ja lepiej sprawdzę liny.
Dobranoc.
Nie rzuciły ci się w oczy daty w tych notatkach ojca?
Daty?
Jakie daty?
Tych parę.
Wypisał cały słupek w liście do mnie.
20 sierpnia 1969.
Wypada za trzy dni.
Obok ta sama, ale rok 1939.
Dwa tygodnie przed najazdem Hitlera na Polskę.
Czekaj.
Wierzysz, że Tarcza ma właściwości magiczne?
Nie wierzę w magię, Wombat.
Ale widziałem parę dość dziwnych rzeczy.
Wciąż nie umiem ich wyjaśnić.
I doszedłem do wniosku, że nieważne,
w co wierzysz.
Ważne jest jedynie jak bardzo.
Też widziałam to i owo.
I wniosek mam taki, że warto wierzyć...
tylko w forsę.
Jasne.
A gdybyś mógł się cofnąć?
Co byś zrobił?
Zobaczył wojnę trojańską?
Zajrzał do Kleopatry?
Nie dałbym synowi iść do wojska.
Chciał, żebyś był dumny?
Zaciągnął się, żeby mnie wkurzyć.
Jak byś go powstrzymał?
Powiedziałbym, że zginie.
Że jego matka będzie...
rozpaczać bez końca.
I ojciec nie będzie potrafił...
ukoić jej w tym cierpieniu.
I że przez to rozpadnie się ich małżeństwo.
Nadal nosisz obrączkę.
Pyszności.
Lepsze pyszności.
Cześć.
Bierz sprzęt. Czekają.
Podejdź.
- Coś ci pokażę. - To chyba coś ważnego.
Buchtujesz...
A więc nurkujemy głęboko.
Z szybkim zejściem, oddychając przez te węże.
Jasne?
Pilnujemy dystansu.
Nie plączemy węży.
Nurkowania będą krótkie.
Mam metodę, która z reguły nie wywołuje krzywików.
- Z reguły? - Tak.
I się nazywa „Odbicie”.
Szybkie zejście, trzy minuty na dnie i wynurzenie.
Trzy minuty!
Ani sekundy dłużej.
Trzy minuty.
Właśnie tyle.
- Gdzie benzynówka? - A ja wiem?
Szykujemy się.
Pytanko.
Co to?
- Rekiny? - Nie.
Nie. W tych wodach nie ma. To węgorze.
Węgorze?
Anguillas.
Głównie małe.
Czasem duże. Dwumetrowe.
Nie wolno przy nich drgnąć.
Bo jak to dziabnie, zaraz zaciska szczękę. No i tak.
Normalnie jak węże.
Nieprawda.
Szeregowa Brandy się melduje.
Nie płyniesz?
Nie umiem.
Szczęściarz.
Każdy umie pływać.
Prostujesz i ciągniesz.
Dobrze. Popilnujesz z Hectorem węży.
Już czas, camarada.
Dwie minuty?
W porządku.
Szybciej!
Helena!
Dajesz.
Płyń. Podpłyń.
Tak jest.
Co to za ludzie?
Naziści.
Najpierw zwrócił mi pan Tarczę,
a teraz sprezentował mi Grafikos.
Miło, że korzysta pan z emerytury.
Należało wysłać na nią ciebie, gdy była okazja.
- Gdzie twoi sponsorzy? - Pracuję na swój rachunek.
Świat idzie naprzód, doktorze.
Choć czasami...
bywa, że się i cofa.
Siądźmy sobie i porozmawiajmy.
- Co to za język? - To nie język.
Tylko kod.
Polibiusz.
Wisisz mi pięć dych.
Nie znasz szachownicy Polibiusza?
Nie.
Ale pan na pewno zna.
Proszę odczytać.
Nie.
Indy...
Teraz pan pomoże?
Ja mogę.
Znam ten kod na pamięć.
Nie!
Wybacz.
Nie zginę za sprawę.
Zawsze...
kalkuluję na chłodno.
Złamię kod, pomogę znaleźć drugą część.
Za sto tysięcy. W gotówce.
Helena...
A jak nie, to żegnam.
Umowa stoi.
On ci nie zapłaci.
Mam tu coś wartego więcej, niż pani żąda.
- Teddy. - Helena...
nie idź na to.
Co my tu mamy?
„Moja Makhana”,
czyli „maszyna”,
„leży przy mnie w dawnych mych stronach.
Tam, gdzie wilki uczą ludzi chodzić.
A pod jedną z dziewięciu leżę ja”.
Tylko jedno leży wiecznie.
Umarły. Więc jeśli tarcza leży przy nim,
należy szukać grobowca.
Grobowca Archimedesa?
Nieodkrytego od dwóch tysiącleci.
„W dawnych mych stronach”.
Archimedes żył w dwóch miastach, dawne jest to pierwsze.
Kto odpowie? Pan z tyłu?
Indy, tyle to każdy wie. Nawet ten pajac.
Aleksandria.
Piątka!
Dalej, „wilk” po grecku to „lycos”. Ma wspólny rdzeń z „lycaeum”, „szkołą”.
A w dialekcie doryckim „chodzić” to...
„peripateo”.
Które, tak się składa, oznacza również...
A miałam cię za bystrzaka.
„Peripateo” oznacza „chodzić”.
Ale także „liczyć”.
Więc „tam, gdzie wilki uczą ludzi chodzić”
- to chyba... - Szkoła Matematyki.
Zgadza się.
Dalej już łatwizna.
„Pod jedną z dziewięciu”?
Jest dziewięć muz.
Musejon.
Czyli Wielka Biblioteka w Aleksandrii.
W której, jak wiadomo, jest dziewięć posągów dźwigających dach.
Mogę?
Dziękuję.
Dziewięć muz, od końca wymieniając...
Kalliope...
Urania...
Polihymnia...
- Erato... - Polihymnia.
Ta Mel, jak jej tam...
ta inna...
Talia...
Euterpe...
No i ta pierwsza...
Klio.
Muza historii i czasu.
Ten Archimedes.
- Spryciarz. - Wejścia
do grobowca szukamy przy Szkole Matematyki,
gdzieś pod statuą Klio,
na terenie ruin Biblioteki w Aleksandrii.
Nagroda dla Bystrzaka.
Teddy!
Ma Grafikos, goń go!
Mówiłam i powiem to jeszcze raz!
Przyparli cię do muru? Sięgnij po dynamit.
Zastrzelili mi kumpla.
Współczuję.
Wszystko im wyłożyłaś.
Słowo w słowo.
Ale za łatwo poszło.
Grobowca nie będzie w Aleksandrii.
To co widzisz?
Tabliczkę z szyfrem.
Z czego?
Z wosku i drewna.
I to wszystko?
Jest ciężka.
Zbyt ciężka.
Pokaż no.
To szczere złoto?
Starożytne.
Z Nilu.
Weź w ręce.
Jak to sprzedamy,
wyjdziemy na zero albo na plus.
Mam klientkę.
- Księżną z Gibraltaru. - Oddamy to do muzeum.
Siądź za sterem.
Odczytałeś?
„Szukaj tam, gdzie Dionizjusz
słyszy każdy szmer
jak huragan”.
Ucho.
Jaskinia - Ucho Dionizjusza.
Gdzie ono?
Na Sycylii.
- Ile mamy paliwa? - Pełny bak.
Płyną na zachód.
Nie na wschód.
SYCYLIA
- Kup mi papaję. - Po ile one?
Bez reszty.
Patrz na dzieciaka w kapelutku.
Tędy.
I jak?
Co dalej?
Czekamy, aż zamkną jaskinie. Pełno tam turystów.
Dobra, to teraz on rządzi?
Nie rządzi.
Myślałem, że nie interesują nas dobre uczynki.
I tak jest.
Zapewniam cię.
On w życiu nie da sprzedać ani jednej rzeczy.
Ja tu dalej rządzę.
Helena, chodź tu! Noś to ze mną!
Zaszalałeś!
Kupiłem ci plecak. Gdzie mały?
Zważaj se!
Jak łazisz?
Cześć.
Puszczaj!
Puść mnie!
Zostaw! Puszczaj!
Helena!
Porwali Teddy'ego.
Wieźli go w stronę wzgórz.
Co mu zrobią?
Wie, że chodzi o Ucho. Zna treść kodu.
Nic mu nie zrobią.
Przycisną go,
żeby znaleźć drugą połowę Tarczy.
Musimy ich wyprzedzić.
Królowe zleciły budowę wielu sycylijskich miast.
- Ta świątynia... - Chodź.
Jest najstarszą wzniesioną przez Greków.
Jaskinia jest tam.
Nie dałoby się trochę szybciej?
Ucho Dionizjusza.
„Szukaj tam, gdzie Dionizjusz słyszy każdy szmer jak huragan”.
To się nazywa echo.
Krzycz i sprawdzaj, gdzie jest najgłośniej.
Starczy.
To tutaj.
Grecki fronton.
Tu jest wejście.
Raczej było.
I półksiężyc.
Jak na Grafikosie.
Na górze widać szczelinę.
Trzymasz się?
Tak.
Ale się nie ruszasz.
Myślę.
O czym?
O tym, po cholerę wiszę 10 metrów nad ziemią.
W barkach mi strzela,
w krzyżu mnie łupie,
w jednej nodze płytka, w drugiej śruby.
Jasne, rozumiem.
Nic nie rozumiesz.
Jesteś o połowę młodsza.
Nikt ci nie kazał pić krwi bogini Kali.
Nie. Zwracam honor.
Nie torturowali cię voodoo.
I nie postrzelili cię dziewięć razy.
Z czego raz twój ojciec.
Postrzelił cię?
Nie mów do mnie. Wdrapuj się. Będę za tobą.
Nie, nie.
Już nieczynne.
Pan się rozejrzy.
- Nieczynne. - Ucho.
Nie, nie.
Zamknięte na czas konserwacji.
Jeszcze raz.
Jak dojść do Ucha Dionizjusza?
Co z tobą? Martwisz się o dzieciaka?
Na pewno go nie skrzywdzą?
Da radę.
Ma łeb.
Skąd się znacie?
Próbował mi wyrwać torebkę przed kasynem w Marrakeszu. Miał dziesięć lat.
Waliłam go drzwiami auta, ale trzymał z całych sił i ja zresztą też.
I tak się trzymamy do dziś.
Podobno liczy się tylko forsa.
Wyłącznie.
Nie wkuwa się setek stron z notatników po zmarłym ojcu
tylko dla forsy.
Herr Voller!
Poszli tędy.
Teraz?
No świeć.
Idziemy.
Boże!
- Boże. - Nie.
Zlazły ze mnie?
- Zwal je. - Nie.
- Strąć. - Czekaj.
To jakiś gaz?
Metan.
Nie oddychaj.
W ogóle?
Musimy się wydostać.
Atena.
Bogini wojny.
Ale i mądrości.
„W świetle księżyca...
życie spoczywa u jej stóp”.
Prawo Archimedesa.
Właź do basenu.
Co? Pomóż otworzyć.
Drzwiami nikt stąd nie wyszedł.
Właź do basenu.
Już idę.
Pomóż.
Archimedesa fascynowała
siła wyporu płynów.
- Wracaj! - Klaber!
Nie musisz.
Oddawaj.
Nie!
Zostawcie ich.
Mówię, zostawcie.
Prostuję i ciągnę.
Grobowiec Archimedesa.
Złap z tamtej.
Indy.
Ten fryz...
Zwykły feniks.
Popularny symbol.
Nie. Spójrz, nie zwykły.
Na skrzydłach są śmigła.
A to skąd się wzięło?
Zegary wynaleźli tysiąc lat po jego śmierci.
Zegarki jeszcze później.
Jednak jej używał.
Tata miał rację.
Tarcza działa.
Oczywiście, że działa.
Czysta matematyka.
Pomogła podbić kosmos. Pozwoli podbić czas.
Stracił pan syna.
Stracił pan żonę. Czy chce pan stracić chrześnicę?
Po co?
Ludzkości już nie obchodzą tacy jak my.
Dziękuję.
Najważniejsza chwila w historii.
Jej koniec.
Rzuć mi pistolet.
Wyprowadź go.
Teddy.
Chodź.
Tędy. Prędko.
Chodu!
Indy!
Idź.
Uciekaj.
Czekaj.
I co teraz?
Zabieramy go.
Helena, rusz się!
Nie zostawię go.
Za mną!
Szybciej!
Idziemy.
Teddy. Chodź, mam tu auto.
Świnie.
Zaczekaj.
Wskakuj.
Pierwsza hemisfera określa cel podróży.
Druga oblicza położenie szczeliny
we współrzędnych starożytnych.
Przełóżcie je na naszą długość i szerokość
i wyślijcie punkty nawigacyjne.
Tnę na skróty.
- Współrzędne 37.07. - O kogo chodzi?
O Churchilla?
O Ike'a?
Kogo zabijesz, żeby wygrać wojnę?
Już za kilka minut, z pomocą Archimedesa,
wlecimy w środek burzy
i wyjdziemy w sycylijskiej przestrzeni
20 sierpnia 1939 roku.
Lecąc na północ, nad państwami Osi, dotrzemy do Monachium.
Mój człowiek będzie czekał
na Prinzregentenplatz 16
na rozkaz wystrzelenia pocisku V1.
Co za nazista chce zabić Führera?
Taki, którego interesuje zwycięstwo.
Hitler skrzesał ogień, który mógł płonąć i tysiąc lat.
Widziałem każdy jego błąd.
Każdą wpadkę.
Ja wszystkie je naprawię.
Historia jest długą listą porażek.
Clou w tym, kto je ponosi.
Stać!
Teddy.
Polecisz takim?
Nordem?
Na luzie.
Nie słychać tego.
No, bo nie latałem nordem.
Ty niczym nie latałeś!
Idę go odpalić.
Nie.
Szlag.
Pan też zapnie pas.
Na wypadek turbulencji.
Jesteś Niemcem.
Nie sil się na żarciki.
No dawaj, fifarafa.
Dobra.
Parametry. Moc startowa.
I jak dojdzie do 85, rotuję.
Klapy w dół.
84 mile na godzinę.
Rotuję.
Czas do celu?
60 sekund.
Kontynenty wędrują.
Kontynenty wędrują!
Archimedes nie miał o tym pojęcia.
Bo i skąd?
Zaobserwowano to później.
Miniesz się z celem.
Współrzędne są oparte na znacznikach
przesuwających się od dwóch tysięcy lat.
Mogłeś przestrzelić o dziesięć stopni.
30 sekund.
Herr Voller...
Źle obliczyłeś!
- Herr... - Zamilcz.
Myślę!
20 sekund.
Trzymać kurs.
15 sekund.
Nie wiem, który to będzie rok.
10 sekund.
Dziewięć!
Ale bankowo...
Osiem!
Siedem!
Nie 1939!
Sześć!
Zawracać!
Przerywamy!
Zawracać!
Przerywamy!
Wciąga nas!
Co ty wyprawiasz?
To mój samolot!
Lecisz moim samolotem!
Zginiemy!
Zwiększ wysokość!
Uruchom silniki!
Sycylia.
1939 rok.
Udało się.
Udało mi się, doktorze!
Ustawiam współrzędne Monachium.
Przeszłość należy do nas.
To rzymskie triremy.
Tak masz lecieć.
Mistrzu...
Rzymianie się zbliżają.
Lecą na smokach!
Niesamowite.
Otwórz drzwi!
Co wyprawiacie?
Puknijcie się, idioci.
Myślą, że leci potwór!
Każ im zawracać.
To jest oblężenie Syrakuz.
214 rok p.n.e.
Nie ta wojna.
Mistrzu...
Nie jedź, Mistrzu!
Smoki!
Trzeba uśmiercić ich smoki!
Szefie!
Zmienić kurs!
Portal się zamknie.
Musimy wracać.
Nie zostaję!
Nie mogę tu zostać!
Samolot nie wytrzyma!
Odsuń się!
Podoba się, dzikusy?
Wybacz, ale jesteś nazistą.
A ty tu co?
Ratuję cię!
Zastrzel go!
Indy!
Spadochron!
Mam spadochron!
Wytrzymaj.
Ściągaj go!
Dawaj spadochron!
Złap się mnie.
Indy!
Tracimy wysokość!
Spadamy!
Nie mogę sterować!
To moi przyjaciele.
Przyjaciele. Musimy im pomóc.
Moi przyjaciele!
Eureka.
On chce lądować.
Wstawaj, Indy. Pomóż.
Siadaj. Tak.
Wyciągniemy cię stąd.
Pomóż mi. Usiądź.
Siadaj, pomóż trochę.
Wiem, że boli, ale musisz wrócić.
Nieprawdopodobne, Wombat.
Nieprawdopodobne.
Tak, nawet bardzo.
Ale musimy cię stąd zabrać.
Boże.
Widzimy, jak się tworzy historia.
Odwróć kolejność cyfr.
Wrócisz do domu.
Co?
Ja zostaję.
Nie no, żartujesz.
Wcale nie żartujesz.
Indy, postrzelił cię.
Krwawisz.
Nie możesz tu zostać.
Właśnie mogę.
I po co?
Żeby skonać gryziony przez pijawki, obłożony paćką z ziółek?
Wyobrażałem sobie tę bitwę.
Studiowałem ją.
- Całe życie. - Tak.
I jeśli zostaniesz, pochrzanisz historię.
I tu umrzesz.
Proszę cię, wstań.
Helena!
Dałem radę!
Brawo, Teddy! Owacje!
Zbieramy się. Wstań. Wsiadasz do samolotu.
- Musisz. - Nie.
Wstań. Dojdziemy.
Mistrzu!
Musimy iść, mistrzu.
To on.
Pyta, ile lat przebyliśmy.
Dwa tysiące lat.
Przebyliśmy...
dwa tysiące lat.
Ale nie liczyliśmy, że spotkamy...
wielkiego...
Archimedesa.
Tobie...
zawsze...
było pisane...
mnie spotkać.
To działa jak trik z kartą.
Zawsze trafiasz tutaj.
Chciał ściągnąć pomoc.
Odstraszyliśmy całą rzymską flotę,
więc pomogliśmy.
Wybacz, Archimedesie.
Uwielbiam cię,
ale musimy wracać. Jest ranny.
Helena...
Nie może wziąć tarczy.
Musi złożyć własną.
Helena, lecimy!
Szczelina się zamyka.
Nie możemy tu utknąć.
Chcę...
zostać...
z tobą.
Nie. Nie zgadzaj się!
Jesteś wielkim człowiekiem...
mędrcem...
geniuszem...
bohaterem swojego ludu.
Ale on nie może ci pomóc.
To są twoje czasy.
Twoje czasy.
On musi wrócić do swoich.
Żyć w swoich. Nie ukończył prac.
Musi wrócić do domu.
Tam mamy leki.
Nie może tu umrzeć. Nie może.
Idź do samolotu.
Będzie dobrze.
Nie będzie.
Ale ja muszę.
Ja też.
Dzień dobry.
Jak bark?
Lepiej niż żuchwa.
No tak.
Było mnie tam zostawić.
Nie mogłam.
Dlaczego?
Po pierwsze, zmieniłbyś bieg historii.
A to taki straszny grzech?
Musisz żyć w tych czasach.
Tutaj.
Dla kogo?
Marion.
Cześć.
Teddy.
Marion.
Co ty tu robisz?
Rozpakowuję zakupy.
Grama jedzenia tu nie miałeś.
Nie. Tak poważnie.
Ktoś mi powiedział, że wróciłeś.
Wróciłeś, Indy?
Coś walnęło...
i Indy leci, i Marion leci...
i nagle samolot, jak nie wybuchnie!
Indy, stanąłeś na nogi.
A i owszem.
Tak.
Dzieciaki, idziemy na lody?
Ale Marion kupiła.
Wiem, gdzie są lepsze.
Zresztą lodów nigdy za wiele, prawda?
Na razie.
Się dorobiłeś.
Boli cię?
Wszędzie mnie boli.
Wiem, jak to jest.
A gdzie cię nie boli?
Tutaj.
Tu mnie nie boli.
I tutaj.
Jabari, Alia, wolniej trochę!
Helena! Pośpiesz się!
Lody, lody, lody dla ochłody...
Zwolnijcie!
Lody, lody...
Lody dla ochłody!
Wolniej.
Tekst - Jakub Kowalczyk