MISSOURI
ZIEMIA
ROK 1980
- Chodź. - Przestań.
Tędy, moja lilio wodna. Za mną.
Gdzie mnie ciągniesz?
Idziemy.
Spójrz. Widzisz?
Śliczna.
Nie wiedziałem, czy się tu przyjmie,
ale pięknie wzeszła.
I niedługo będzie rosła wszędzie,
jak wszechświat długi i szeroki.
Nie wiem, o co ci chodzi,
ale fajnie gadasz.
Skradłaś mi serce,
Meredith Quill.
Wciąż nie wierzę, że się zakochałam w kosmicie.
34 LATA PÓŹNIEJ
SIEDZIBA SUWERENNYCH
Zwierać zwieracze!
Nasz pacjent jest blisko.
Blisko zejścia.
Nie wolisz miecza?
Mam przeszkodzić nadprzestrzennej bestii
w zeżarciu ogniw energetycznych mieczem?
Mówiłaś, że giwery są głupie.
Rozumiem, że zmieniłaś zdanie. To coś nowego.
Drax, czemu nie założyłeś aerolotu?
Bo piecze.
Co piecze?
Obciera mi sutki.
„Bogowie, litości! Ugaście mój cyc!”
A on? Co on robi?
Ustawiam sprzęt, żeby puszczać muzę przy pracy.
To takie ważne?
Spytaj Quilla! To on ciągle słucha muzyki.
Tutaj to poprę Draxa.
Mamy ważniejsze sprawy.
Okay. Jasne, Quill.
Nie, seryjnie. Drax ma rację.
Naturalnie. Absolutnie nie żartujesz.
Widzę, że puszczasz oko.
Kurza morda, mrugnęło mi lewe?
Ja jestem Groot.
Nie, nie obrażały twojej matki.
Wstrząsające.
STRAŻNICY GALAKTYKI VOL. 2
Groot!
Groot, uciekaj stąd, bo będzie kuku.
Cześć.
Nie, wypluj to.
Ale już!
Wstydziłbyś się.
Takiej grubej skóry nie da się przeciąć z zewnątrz.
Przebiję się od środka.
Nie, Drax! Zaczekaj!
Drax!
Co on robi?
Uznał, że skoro nie może go zranić od zewnątrz...
- Co za bzdura. - To mu powiedz.
Skóra od środka ma tę samą grubość.
Dla mnie to jest jasne.
Ma ranę na szyi.
Rocket, niech trochę zadrze łeb!
Te, małpiszon! Tu jestem!
Uważaj, Quill!
Zwycięstwo! Drax w pojedynkę
zgładził potwora!
Co?
Jak to się nazywa?
Ogniwa anulaksowe.
Ogniwa harbularowe.
Powiedziałem zupełnie co innego.
Są warte tysiące jednostek,
dlatego Suwerenni płacą za ochronę.
Liczcie się przy nich ze słowami. Łatwo ich urazić,
a śmierć grozi za wszystko.
Dziękujemy wam, Strażnicy, że narażaliście się dla nas.
Nie mogliśmy naturalnie wystawić na szwank własnych obywateli.
Każdy z Suwerennych został zaprojektowany przed narodzinami.
Bez najmniejszej skazy cielesnej czy umysłowej.
Nad prawidłowym rozwojem zygot
czuwają specjalne kapsuły rozpłodowe.
Osobiście wolę staromodny wyrób dzieci.
Być może kiedyś poproszę o krótki kurs
z zakresu antropologii stosowanej.
Jestem ogromnie głodna wiedzy.
Byłby to zaszczyt. Tak.
Dla dobra nauki.
Inaczej to by było po prostu
niesmaczne.
Nie lubię przygodnych...
Basta.
Obiecano nam coś w zamian za nasze usługi.
Każ nas wynagrodzić i ruszymy w drogę.
I znowu razem. Hurra!
To, zdaje się, twoja siostra.
To wyłącznie osoba, za którą otrzymam nagrodę od władz Xandaru.
Została aresztowana przy próbie kradzieży naszych ogniw.
Zróbcie z nią, co chcecie.
Dzięki ci, świątobliwa Ayesho.
Kim są pańscy rodzice, panie Quill?
Matka była z Ziemi.
A ojciec?
Chłopak z Missouri to on nie był.
Dostrzegam w tobie
jakąś nienaturalną genealogię.
Stworzono hybrydę i był to czyn szalenie
lekkomyślny.
Wiesz, wszyscy mówią, że jesteście wyjątkowe mendy,
ale to totalny bzdet.
Znowuż mi lewe mrugnęło, co nie?
Sorry. Miałaś się nie pokapować.
Dziękuj bogom, że żyjesz.
Nie tylko za to.
Kupisz ogniwko?
Dobra, czas odstawić łysą na Xandar i zgarnąć nagrodę.
To, co mówiła o moim ojcu...
Za kogo ona się uważa?
Wiem, że to dla ciebie delikatny temat.
Nie delikatny, tylko nie znam faceta.
Wcale nie chciałem wyrwać tej kapłanki.
Naprawdę.
Nie obchodzi mnie to.
Chyba jednak trochę tak.
Dlatego się tłumaczę. Nie gniewaj się.
Gamora to nie samica dla ciebie.
Się debil zaczaił.
Są dwa rodzaje istot.
Takie, co tańczą. I takie, co nie.
Poznałem wybrankę w czasie oblężenia.
O nie.
Po zdobyciu miasta była uczta i wszyscy tańczyli.
Tylko ona nie.
Moja Ovette.
Wiedziałem zaraz, że to kobita dla mnie.
Mogłeś jej puścić najskoczniejsze disco świata.
Jej by nawet stopa nie drgnęła.
Palcem by nie kiwnęła.
Można by nawet pomyśleć, że zeszła.
Cholera, romantyczne.
Ogień wprost trawił moje lędźwie.
Już kojarzę. Jasne.
Ja lubię tańczyć, a Gamora nie.
Musisz sobie znaleźć kobietę, która będzie żałosna. Jak ty.
Jestem głodna. Daj mi trochę tych warzyw.
Nie. Są niedojrzałe
i nie znoszę cię.
Zauważyłam.
Ukradłaś Glob i zostawiłaś mnie na pastwę losu.
A teraz proszę bardzo, bohaterka.
Wkrótce odzyskam wolność, a wówczas cię zgładzę.
Przysięgam.
Nie.
Resztę życia spędzisz w celi na Xandarze.
Nie zgładzisz nikogo.
Dziwne.
Mamy flotę Suwerennych na ogonie.
Ale dlaczego?
Bo Rocket zwinął im ogniwa?
Ej no!
A, nie.
Wcale nic nie ukradł.
Nie wiem, o co im chodzi.
Odwaliło ci?
Nie pilnowali ich.
- To cię tłumaczy? - Oj weź!
Widziałaś, jak ta złota cizia na nas patrzyła.
Dostanie teraz nauczkę.
Czyli kierowały tobą pobudki altruistyczne.
Szalenie przykre, że biorą cię za złodzieja
- i chcą nas zaciukać. - Właśnie!
Mówię to ironicznie!
O nie.
Używaj ironicznego tonu! Wyszedłem na głupka!
Może dokończycie
po tej kosmicznej jatce?
- Lecą następni! - Dobrze!
Chcę zabijać!
Nikogo nie zabijasz.
Te statki są zdalnie sterowane.
Szlag by cię!
Czemu tyle to trwa, admirale?
Wasza świątobliwość, w razie trafienia ogniwa eksplodują,
niszcząc flotę.
Liczy się zniewaga, jakiej doznaliśmy.
Zwykli najemnicy odważyli się nas obrabować.
To świętokradztwo.
Do wszystkich pilotów.
Zniszczyć statek wraz z załogą.
Jest tu jakaś planeta do życia?
Jest, Berhert.
- Ile skoków? - Tylko jeden,
ale portal jest kawał drogi stąd.
I trzeba by się przedrzeć przez tę chmurę asteroid.
Musiałbyś być
najlepszym pilotem w galaktyce.
Mamy farta,
bo jestem.
Co robisz?
Latam tą trumną od 10 roku życia.
Jestem cybergenetycznie zmutowanym pilotem kosmicznym.
Chyba cybergenetycznie zmutowaną kosmiczną fają!
Spokój.
Wieczorem, kładąc się spać,
usłyszysz, że poducha jakoś ciumka.
Spytasz „co to?”
i znajdziesz kloca!
Nawal mi do pościeli, to cię ogolę.
Kloc nie będzie mój,
tylko kolegi Draxa.
A kloce mam ogromne.
W obliczu zagłady mówimy o kupie?
O żeby cię...
Stary, poważnie?
Daj mi...
Idioci!
Tak to jest, jak Quill prowadzi.
Wciąż mamy jednego z nich na ogonie.
Wszystkie działka zdechły.
20 sekund do skoku!
Złap się.
Niedojrzałe.
NA WYPADEK AWARII I DLA JAJ
Dawaj, Zylak. Rozwal drania.
Tak jest!
15 sekund do skoku.
Dalej!
Brawo. Dokończ go!
10.
Zdychaj, zła kapsuło!
Cienias.
Łamaga.
5.
A żeby was...
Zdążyli oblecieć całe pole!
Ktoś unicestwił wszystkie kapsuły!
Jak to?
Kto?
Portal!
- Co to jest? - Nieważne.
Jest portal. Gazu!
To jakiś facet.
Boże.
Wciąż tam jest?
Groot, zapnij pasy.
To będzie twarde lądowanie!
Ale było super.
Tak.
Spójrzcie!
Gdzie reszta naszego statku?
Mojego statku.
Mogliśmy spokojnie przelecieć przez te asteroidy,
gdybyście nie kierowali tym, co macie w gaciach.
Gdyby temu w gaciach wyrosła dłoń,
na stówkę dałbym radę nim wylądować.
Mogliśmy przez was zginąć.
Raczej przez to, że on ukradł
anulaksy.
Chyba harbulary.
Wcale że nie.
A czemu je ukradłem, Star-Balasie?
To chyba nie do mnie.
Bo tak mi się akurat zachciało!
Siur.
Po co o tym gadamy?
Co to za minimacher rozpirzył całą flotę?
Mini?
Ja wiem? Taki.
Dwucentymetrowy człowiek?
Jakby podleciał bliżej, byłby większy.
Może po prostu był daleko, ty tępy szopie.
Nie mów do mnie „szopie”!
Wybacz, rzeczywiście przegiąłem,
skrofuliczny bobrze.
Tak lepiej?
Nie znam się.
Gorzej. O wiele gorzej.
Ty sukin...
- Mam cię dość! - Nie!
Ktoś tu za nami przyleciał.
Rozkuj mnie. Przyda wam się pomoc.
Nie jestem głupia.
A jednak odtrącasz pomoc.
Rzucisz się na mnie.
Nie rzucę.
Demon zła powinien chyba lepiej kłamać.
To pewnie ten mini.
Po tylu latach wreszcie cię znalazłem.
Coś ty za jeden?
Myślałem, że ta buźka mówi sama za siebie.
Nazywam się Ego
i jestem twoim tatą.
Wiesz, jak mówią:
„Chyba tylko chora nie poleci na kaczora”.
Yondu!
Chodź tu!
Po latach łażenia za babką
wreszcie się z nią ożeniłem.
Mówię jej: „Wiesz, Aleta, nawet cię kocham,
ale ci odwaliło”.
Fakt, że zawsze taka była.
Nie można jej ufać.
Stakar.
Kopę lat, kapitanie.
Widzę, że ta szacowna mordownia zaczyna schodzić na psy.
Band Łowców jest ze sto,
a ty wybrałaś akurat tę jedną niewłaściwą.
Proszę, panie.
Nie dotykaj mnie.
To idź w cholerę!
Mam gdzieś, co o mnie myślisz!
To po co za mną leziesz?
Żebyś mnie wysłuchał.
Niczego nie będę słuchał. Złamałeś nasz kodeks.
Dzieci to nie towar.
Przecież mówiłem, nie wiedziałem, co jest grane.
Bo nie chciałeś wiedzieć, tylko zarabiać.
Żądam miejsca przy stole. Noszę te same barwy co każdy z was.
Możesz nosić, co chcesz,
ale po śmierci nie usłyszysz rogów wolności,
a święte światła Ogordów
nie zabłysną nad twoją mogiłą.
Jeśli sądzisz,
że cieszyłem się, skazując cię na wygnanie,
jesteś w błędzie.
Ale złamałeś nam serca.
Żałosne.
Quill nas zdradza,
a Yondu puszcza go wolno. Żadnej kary.
Poszliśmy za nim, bo on jeden
nie bał się robić tego, co było trzeba.
Ale zrobił się z niego mięczak.
Taki z niego mięczak, to czemu szepczesz?
Wiesz, że mam rację.
Lepiej uważaj, co opowiadasz o naszym kapitanie.
A to kto?
Yondu Udonta,
przedstawię ci pewną propozycję.
Wynająłem Yondu, żeby cię sprowadził,
gdy zmarła twoja matka.
Ale nie dotrzymał słowa.
Wziął cię sobie.
Nie mam pojęcia dlaczego.
Powiem ci.
Chudy dzieciak wlezie tam, gdzie dorosły nie zdoła.
Na złodzieja jak znalazł.
Tymczasem ja cię szukałem po całej galaktyce.
Nie jesteś synem Yondu?
Co? Jak ci mogło w ogóle
przyjść do głowy, że jesteśmy spokrewnieni?
Jesteście identyczni.
Tamten jest niebieski!
To nie mój ojciec.
Yondu to facet, który mnie uprowadził,
lał mnie, żebym się uczył walczyć,
i straszył, że mnie zeżre.
- Zeżre? - Tak.
To sukinkot.
Jak nas znalazłeś?
Nawet w moich stronach, poza granicą tego wymiaru,
chodzą słuchy o słynnym Star-Lordzie.
Zapraszam was do siebie.
Wszystkich, nawet tę małpę z japą jak kran.
Wierz mi,
takiej planety nie widziałeś.
Na miejscu
wyjaśnię ci, na czym polega niezwykłość twego pochodzenia.
I wreszcie będę ojcem,
jakim zawsze chciałem być.
Przepraszam.
Muszę się odlać.
Nie kupuję tego.
Przejdźmy się.
Jestem Mantis.
Co robisz?
Uśmiecham się.
Tak twój gatunek oznajmia przyjazne zamiary.
Na pewno nie tak.
Wychowałam się sama na planecie Ego.
Słabo orientuję się w zawiłościach stosunków międzyludzkich.
Mogę pogłaskać pieska? Jest milusi.
Tak.
To się nazywa dobry żart.
Podobał mi się.
Właśnie go wymyśliłem.
Bez jaj.
Po tylu latach nagle się zjawia
- i zgrywa tatusia? - Rozumiem.
A w ogóle to może być podpucha.
Radykalni Kree, Łowcy
- chcą nas dopaść. - Tak, ale...
Ale co?
Pamiętasz tę historię o Zbowidzie Hacelfochu?
O kim?
Miał magiczną łódź.
David Hasselhoff?
Właśnie.
Nie magiczną łódź, tylko mówiący wóz.
Po co mówił?
Pomagał zwalczać przestępczość i go wspierał.
W dzieciństwie nosiłeś w portfelu jego zdjęcie
i mówiłeś kolegom,
że to twój ojciec, tylko że wyjechał, bo...
Kręci „Nieustraszonego” lub koncertuje w Niemczech.
Opowiedziałem ci tę historię po pijaku.
Kocham ją.
A ja nie cierpię.
Płakać się chce.
Wszystkie inne dzieci grały w piłkę z ojcami.
Marzyłem o tym samym.
Właśnie o to mi chodzi.
A może ten człowiek to jest twój Hasselhoff?
Jak się okaże zły,
to go zabijemy.
Mam zostać z rudą kitą?
Nie mów tak o nim.
Gdyby kombinowała, strzelaj.
Albo gdybyś się nudził.
To tylko na kilka dni.
Wrócimy, zanim Rocket upora się z naprawami.
A jak się zjawią Suwerenni?
Nie wiedzą, gdzie jesteśmy.
Czuję, że to się źle skończy.
Zrzędzisz jak stara baba.
Bo jestem mądry?
Po co ci tyle tego?
Nie chcę, żeby Groot grzebał mi w rzeczach.
Oby tatuś nie okazał się taką fają jak ty, sierotko.
Czego ty chcesz od życia? Wszystkich do siebie zrazić?
To świetnie ci idzie.
Mam trochę niedyskretne pytanie.
Nikt mi nigdy takiego nie zadał.
Do czego służą te czułki?
Po co są?
Tak. Założyliśmy się.
Tego się nie mówi.
Ja twierdzę,
że dzięki nim wiesz, czy drzwi nie są za niskie
i czy przejście przez nie nie grozi ścięciem.
Jeśli służą do czegokolwiek innego
niż ochrona przed śmiercionośną framugą, to wygrałem.
Nie służą do wyczuwania wysokości drzwi.
Sądzę,
że wspomagają moje zdolności empatyczne.
To znaczy?
Kiedy kogoś dotykam, to wiem, co czuje.
- Czytasz w myślach? - Nie.
Telepaci czytają myśli.
Empaci czytają uczucia.
Emocje.
Mogę?
Proszę.
Czujesz miłość.
Fakt, czuję ogólną miłość do wszystkich istot.
Nie.
Miłość natury seksualnej.
Nieprawda.
- Do niej. - Nie.
Wygadała twój największy sekret.
Troszeczkę chyba przesadzasz.
Ale wstyd!
Teraz ja.
Twój humor jest taki zaraźliwy!
To nie było fajne.
Dotknij mnie, a poczujesz wyłącznie ból łamanej szczęki.
Potrafię także zmieniać uczucia, do pewnego stopnia.
Na przykład?
Jeśli dotknę kogoś smutnego,
mogę go wprawić w lepszy nastrój na krótki czas.
Umiem zmienić osobę upartą w posłuszną,
ale przede wszystkim pomagam memu panu zasypiać.
Często budzi się w nocy i myśli o swoim potomstwie.
Zrób ten numer ze mną.
Zaśnij.
Kocham ten kawałek.
Tam jest!
Bez gadżetów nie jesteś już taki kozak,
co?
Schyl się!
Szlag.
Strzała, zwierzak!
Jak leci, niebieski kretynie?
Nie narzekam.
Niedawno nam wpadło niezłe zleconko.
Jedna zapatrzona w siebie złota lala
zaoferowała nam spory szmal za ciebie i twoich kumpli,
gdyż chce was ukatrupić.
Twój kolega...
Ich jest zbyt wielu.
Potrzebuje mnie. Jeśli ci na nim zależy,
musisz mi zdjąć te kajdany.
Zabiją go.
Nietrudno było was znaleźć.
Podpiąłem wam nadajnik w czasie
wojny na Xandarze.
Daj słowo, że nie skrzywdzisz Groota,
to pokażę ci, gdzie są ogniwa.
Ciesz się, że moje słowo jest kloca warte.
Inaczej bym was jej zawiózł.
Inaczej co?
Weźmiemy te ogniwa.
Dostaniemy za nie spokojnie jakieś ćwierć bańki.
Kapłanka płaci za nich milion,
a ty chcesz wziąć jedną trzecią tego?
Nie jedną trzecią.
Ćwiartka to 25.
Nie.
Za 25 nie kupimy nawet pary butów.
Cisza!
Nie ma głupich. Nie pomożemy skasować Strażników Galaktyki.
Mielibyśmy na karku całe Nova Corps.
To nie w porządku.
Wreszcie to powiem, kapitanie.
Ile razy by cię Quill nie zdradził,
chronisz go, w ogóle nie licząc się z nami.
A ja zawsze stałem za tobą.
Wyluzuj.
Ma rację. Stary zmiękł.
Chyba czas na zmianę kierownictwa.
Schować broń!
Sprawę na pewno da się rozwiązać pokojowo, panowie.
A jak nie, to zaczekajcie, aż stanę tam.
Witajcie, chłopcy.
Niedojrzałe.
PLANETA EGO
Witajcie, kochani, w moim świecie.
Masz własną planetę?
A tam. Nie większą niż ziemski Księżyc.
Co za skromność.
Bardzo ładnie.
Sam jestem niewiarygodnie skromny.
Masz własną planetę, sam niszczysz całe floty, nie nosisz skafandra.
Coś ty właściwie za jeden?
Jestem Celestianinem, skarbie.
W sensie, ktoś jak Bóg?
Ale z małej litery.
Przynajmniej w te dni, kiedy jestem skromny jak Drax.
Nie bardzo wiem, skąd się właściwie wziąłem.
Pamiętam, że dryfowałem
nad bezmiarem kosmosu
w nieskończonej samotności.
Z biegiem milleniów
nauczyłem się kontrolować otaczające mnie molekuły.
Byłem coraz mądrzejszy, coraz silniejszy.
I stopniowo budowałem,
warstwa po warstwie,
glob, po którym stąpacie.
Ale było mi mało.
Pragnąłem
sensu.
„Musi przecież istnieć ktoś poza mną gdzieś pośród gwiazd.
Nie jestem chyba całkiem sam”, myślałem.
Postawiłem sobie za cel znaleźć życie.
Obmyśliłem
i stworzyłem istotę biologiczną.
Zaprojektowałem każdy, najmniejszy nawet szczegół.
Stworzyłeś penisa?
Stary!
Co z tobą?
Skoro jest planetą, to jak zrobił dziecko twojej mamie?
Zgniótłby ją.
Nie chcę słuchać, jak moi starzy...
Dlaczego?
Mój tata opowiadał, jak zapłodnił mamę w każde święto równonocy.
To jakieś chore.
Nie, wzruszające.
Ci Ziemianie są porąbani!
Tak, Drax, mam penisa.
Dziękuję.
Nie jest zły.
Mam też receptory bólu, układ pokarmowy
i całą resztę atrakcji.
Chciałem zrozumieć, jak naprawdę wygląda ludzkie życie.
Potem wyruszyłem na gwiezdny szlak
i w końcu znalazłem,
to czego szukałem.
Życie.
A więc jednak nie byłem sam we wszechświecie.
Kiedy poznałeś moją mamę?
Niedługo potem.
To dzięki Meredith pierwszy raz doświadczyłem miłości.
Nazwałem ją moją lilią wodną.
Owocem naszego uczucia
jesteś ty.
Tak długo cię szukałem, mój synu.
A kiedy usłyszałem o Ziemianinie, który wziął do ręki
Kamień Nieskończoności i przeżył,
wiedziałem, że musiał być synem mojej ukochanej.
Skorą ją kochałeś, to czemu odszedłeś?
To jest bunt!
Buntownicy!
Łajzy jedne!
Kapitanie!
Pomocy! Proszę!
Kapitanie!
Ty ich wszystkich zabiłeś,
bo wybrałeś złą drogę.
Jesteś słaby.
I głupi.
Już czas, by Łowców
poprowadził ku chwale nowy kapitan,
Tasak-Man!
Przepraszam bardzo.
Nazywasz się
Tasak-Man?
Zgadza się.
Znaczy jesteś pół człowiek, pół tasak?
To metafora!
Czego?
Imię to sieje przeraźliwy strach
w sercu każdego, kto je usłyszy.
Może i tak.
Zamknij się.
Jesteś następny.
Udonta, wiele lat czekałem, żeby...
Czego?
Przepraszam. Naprawdę, sorry.
Ale wyobraziłem sobie, jak wstajesz rano,
stajesz przed lustrem i całkiem serio mówisz sobie:
„Wiesz, jaka jest totalnie świetna ksywka? Tasak-Man!”.
Słyszę, jak to mówisz.
Jaki jeszcze miałeś pomysł?
Mosznousty?
Zmiana planów. Idziesz na pierwszy ogień.
Wolę wykitować niż dalej żyć w jednej galaktyce
z opóźnioną kupą, co uważa, że Tasak-Man to fajne imię.
Dobra, dosyć tego zabijania na dziś.
To córka Thanosa!
Miałem cię za pierwszą sadystkę.
Tak, ale tatuś mi obciął kieszonkowe.
Kapłanka chce zatłuc szczura osobiście.
Za jego głowę wyznaczono nagrodę w 12 prowincjach Kree.
Uważaj,
mnie nie załatwisz tak łatwo, jak dziadka bez kijka
czy wyszczekanego kołnierza.
Chcę 10 procent.
I może parę fantów.
Mamy cały worek rąk,
- gdyby ta ci nie leżała. - Może być.
Mówisz, że Kree skasują starego kapitana?
Jeśli będą w łagodnym nastroju. Inaczej wezmą go na męki.
To tutaj. Najlepszy statek, jaki mamy.
Namiar planety Ego w systemie.
Kasę przelejemy, jak nam zapłacą.
Co zrobisz ze swoją dolą?
W dzieciństwie ojciec często kazał mi pojedynkować się z siostrą.
Zawsze gdy Gamora wygrywała,
zastępował jakąś część mojego ciała implantem.
Jak twierdził, chciał wyrównać szanse.
Ale ona i tak wygrywała.
Stale. I za nic, ani razu, w żadnej sytuacji nie odpuściła.
Więc kiedy już zabiję siostrę,
kupię statek uzbrojony we wszelkie narzędzia śmierci,
urządzę polowanie na ojca, a gdy go złapię, wykończę na raty,
bez pośpiechu,
aż choć częściowo zrozumie, jak potworny i nieustanny ból
targa mną każdego dnia życia.
Myślałem raczej o koralach,
czy kapeluszu,
żeby inne laski mówiły: „Jak ci ładnie”.
W każdym razie szczęśliwej drogi.
Mama wciąż mówiła, że jestem synem przybysza z gwiazd.
Miała raka mózgu. Ludzie myśleli, że majaczy.
Chciałbym ci uwierzyć,
ale pozwoliłeś,
żeby najwspanialsza kobieta świata
umierała sama!
Nie chciałem jej zostawić.
Muszę wracać na swoją planetę,
do światła,
inaczej to ciało umrze.
Czemu nie wróciłeś później?
Czemu przysłałeś bandytę Yondu?
Kochałem twoją matkę, Peter!
Nie miałem siły wracać na Ziemię,
gdy jej już nie było! Nie wiesz, co to za męka!
Właśnie że wiem i to doskonale!
Widziałem, jak kona!
Przez miliony, wiele milionów lat swojego istnienia
popełniłem ogromną liczbę błędów,
ale ty do nich nie należysz.
Daj mi spróbować być ojcem, jakiego ona dla ciebie pragnęła.
Tak wiele muszę cię jeszcze nauczyć na temat tej planety
i światła, które kryje.
One są częścią ciebie, Peter.
Co masz na myśli?
Daj rękę, synu.
Tak.
Trzymaj w ten sposób.
A teraz zamknij oczy i skoncentruj się.
Przeniknij myślą do jądra planety.
Tak!
Tak! Spokojnie.
Skup się.
Dasz radę. Spróbuj znowu.
Tak!
Nadaj jej kształt.
Poczuj tę energię.
Tak.
Jesteś w domu.
Jak trafiłaś na tę głupią planetę?
Gdy Ego mnie znalazł, byłam jeszcze larwą,
osieroconą.
Przygarnął mnie i hodował.
Jesteś zwierzątkiem?
Na to wygląda.
Zwierzątka są zwykle ładne.
Czemu Ego wybrał coś tak ohydnego?
Jestem ohydna?
Wręcz potworna.
Ale to dobrze.
Gdy ktoś pokocha poczwarę,
to znaczy, że kocha naprawdę.
My, piękni, nie wiemy, komu ufać.
W takim razie cieszę się, że jestem ohydna!
Gdy patrzę na te stawy, przypomina mi się,
jak raz zabrałem córkę nad Zapomniane Jeziora.
Była taka jak ty.
Odrażająca?
Niewinna.
Drax?
Muszę ci coś powiedzieć.
Co jest?
Paskuda to moja kumpela.
Dużo się uczę. Że jestem zwierzątkiem i jestem brzydka.
Nie jesteś brzydka.
Jak nie?
Mantis,
pokażesz nam nasze kwatery?
Czemu na planecie Ego nikogo nie ma?
Ta planeta i Ego to jedno.
Pies nie zaprosi w gościnę pcheł.
Ty nie jesteś pchłą?
Tak, ale bardzo pożyteczną.
Dzięki mnie Ego śpi.
Co chciałaś powiedzieć Draxowi, gdy do was wyszłam?
Nic.
Kwatery są tam.
Jutro rano oddajemy was w ręce Kree.
Długo już raczej nie pociągniecie.
Jasne, Tasak-Man.
Pozdrów resztę chłopaków,
Tasak-Man.
Został jeszcze ten pieniek. Mogę go rozwalić?
Nie, Gef.
Jest zbyt uroczy.
Zanieś go do krawca.
Bez urazy, ale zatrudniasz same półmózgi.
20 lat służyłem w niewolniczej armii Kree, nim Stakar mnie uwolnił.
Zaproponował, żebym przyłączył się do Łowców.
Warunek był tylko jeden: przestrzegać kodeksu.
Ale byłem młody,
zachłanny i głupi.
Jak ty, gdy kradłeś ogniwa.
Wszystko przez Draxa.
Ja, Stakar i reszta kapitanów
byliśmy trochę jak ty i twoi ludzie.
Zastępowali mi rodzinę.
Kiedy złamałem kodeks,
wygnali mnie.
Zasłużyłem sobie.
Nie dramatyzuj tak.
Ty zasłużyłeś, ale ja nie.
Trzeba się stąd wyrwać.
Gdzie jest Quill?
Znalazł się jego stary.
- Ego? - Tak.
Jakaś plaga głupich ksyw.
Uśmiechasz się. Przez chwilę było miło,
ale czar prysł na widok twoich obleśnych zębów.
Wkurzasz ludzi zawodowo?
Tak jakby.
Czemu nie oddałeś Quilla ojcu, jak obiecałeś?
Bo był chudziak.
Wciskał się, gdzie nikt nie dawał rady. Złodziej jak złoto.
Mam pomysł, jak się stąd wyrwać.
Przyda się pomoc twojego małego kumpla.
Pieniek, pieniek, pieniek!
Chłopak się zmachał. Dajcie mu pić.
Jest taki milusi, gdy go szlag trafia.
Chyba go adoptuję.
Ty, badylek,
chodź no tu.
No chodź.
Stary, co oni ci zrobili?
Pomożesz nam stąd uciec?
Musisz coś znaleźć i mi tu przynieść.
Idź do mojej kajuty i znajdź prototypowy fryz.
To, co noszę na głowie.
Obok koi są szuflady. Otwórz górną. Takie czerwone coś.
Łapiesz?
To są moje nachy.
Czułem, że nie wie, o czym mówisz.
Musisz mu lepiej wytłumaczyć.
Taka płetwa, co nosiłem na czaszce.
To jest orloni. Chodzi o nadajnik, Groot.
Sam mu wytłumacz.
Dobra.
To oko Vorkera.
Wyjmuje je zawsze do snu.
Idź szukać dalej.
Ale oko zostaw.
Po co?
Obudzi się rano
i nie będzie mógł
znaleźć swojego oka!
To jest stół.
Tłumaczę, tej wielkości.
Macie tu gdzieś lodówkę,
a w niej zapas świeżych paluchów?
Jasne. To niech to lepiej zostanie między nami.
Na szufladzie, o którą mi chodzi, jest taki symbol.
Jasne?
Co? Nie!
Myśli, że ma to nosić.
Czy ja tak mówiłem?
- Ja jestem Groot. - Cieszy się, że nie.
Nie cierpi czapek.
- Ja jestem Groot. - Na każdym.
- Ja jestem Groot. - Ktoś ma dziwną głowę,
a potem jeszcze zdejmuje czubek.
Dlatego nie lubisz czapek?
Takie to teraz ważne?
To nie to.
Nie chciałem wywołać buntu.
Wszystkich kumpli mi zabili.
Szykuj trzeci kwadrant do odcięcia łączy.
Jeszcze jedno.
Nie macie tu gdzieś kopii taśmy Quilla?
Zabrał ją!
Yondu ma płetwę!
Ruchy!
Na dole.
Ty psycholu.
Cały statek zaraz wybuchnie.
Nie cały.
O co chodzi?
Wysyłam koordynaty statku, którym ucieka Yondu.
- Odpalamy. - Aye, kapitanie.
Proszę tylko o jedno.
Niech wasza kapłanka
powie mu, że jego los przypieczętował...
Tasak-Man.
Dokąd, kapitanie?
Na Ego.
Nie!
50 skoków za jednym razem to maksimum dla organizmu ssaka.
Wiem o tym.
Właśnie zaprogramowałeś 700.
To wszystko kiedyś będzie moje.
Rocket, słyszysz mnie?
Co robisz?
Zatańcz ze mną.
Nie ma mowy.
To Sam Cooke,
jeden z najlepszych ziemskich wokalistów wszechczasów.
Drax myśli, że nie tańczysz.
Jeśli kiedykolwiek piśniesz o tym słówko,
zabiję cię.
Nie sądzisz, że pora coś zrobić z tą milczącą akcją między nami?
Jaką milczącą akcją?
Wiesz,
jak w tym serialu „Zdrówko”,
że on i ona lecą na siebie,
ale czekają, bo oglądalność by spadła.
Coś w tym stylu.
Nie ma milczącej akcji.
To paragraf 22, bo jak coś powiesz, to nie będzie milcząca
i wyjdzie, że kłamiesz. Natomiast nic nie mówiąc,
mówisz prawdę i przyznajesz, że akcja jest.
Nie to miałam...
A w ogóle to lepiej porozmawiajmy o tej planecie.
Coś z nią jest nie tak.
O czym ty mówisz?
Chciałaś tu przylecieć.
Ta cała Mantis
boi się czegoś.
Czemu chcesz mi to wszystko odebrać?
Nie chcę.
To mój ojciec. Moja krew.
Na Ziemi też masz krewnych.
Nie przyleciałbym tu, gdyby nie ty.
Na Ziemi straciłem matkę.
A Ego? Nic nie wiesz o tej planecie.
Wiem, co trzeba. Jestem człowiekiem tylko w połowie.
O tę połowę się martwię.
Już łapię. Zazdrościsz,
bo jako półbóg jestem silniejszy.
Raczej nieznośny.
Nie mogę złapać Rocketa.
Idę na dwór. Tam jest lepszy zasięg.
To jednak nie „Zdrówko”, teraz to widzę.
To inny serial, o związku gościa o gorącym sercu
i otwartej głowie z pewną osobą, co jest durna jak but
i boi się mu zaufać! Ten serial nie istnieje,
- więc ma zero gwiazdek! - Nie znam serialu „Zdrówko”.
Wreszcie znalazłem rodzinę. Nie rozumiesz?
Myślałam, że już ją masz.
Szlag by to.
Psychopatka.
Jaja sobie robisz?
Wygrałam.
Wreszcie zwyciężyłam cię w walce.
Nie. Wcześniej cię ocaliłam.
Byłaś głupia, że mnie nie dobiłaś.
A ty mnie.
Zawsze mnie musisz pokonać?
Nie ja przeleciałam pół kosmosu, żeby wygrać.
Nie mów mi, czego chcę!
Nie muszę mówić. To oczywiste!
To tobie zależało na zwycięstwie, a mnie na siostrze!
Miałam tylko ciebie,
ale zawsze musiałaś wygrać.
Thanos zabrał mi jedno oko,
wyjął mózg z czaszki
i odciął rękę.
Przez ciebie.
W porządku, synu?
Twoja dziewczyna wypadła stąd zła jak osa.
Przynajmniej słuchasz
fajnego kawałka.
- Znasz... - „Brandy”?
Looking Glass?
Ulubiona piosenka mamy.
Faktycznie.
Wybitny ziemski utwór.
Być może nawet najwybitniejszy.
Tak.
Jesteśmy trochę jak marynarz w tej piosence.
„Zawinął do portu w maju,
wioząc dary z dalekich krajów”.
Ja dałem twojej matce dziecko,
a ty Gamorze wolność.
„Brandy, prawie nie masz wad.
Jako żona zasłużyłabyś na pean.
Ale mój los, moja droga,
moja pani, to ocean”.
Marynarz wraca na statek.
Kocha dziewczynę, ale ląd to nie jego żywioł.
Słyszy zew morza, jak wielcy ludzie słyszą zew historii.
Ona okrada nas z rozkoszy zwykłych śmiertelników.
Ty może jesteś nieśmiertelny, ale ja...
Nie, Peter,
śmierć nie ma władzy nad żadnym z nas,
póki świeci światło wewnątrz tej planety.
Ja nieśmiertelny?
Serio?
Tak. Dopóki nie zgaśnie światło.
Z jego pomocą mogę tworzyć różne fajne rzeczy,
jak ty tę planetę?
Będziesz musiał parę milionów lat poćwiczyć,
zanim opanujesz tajniki rzemiosła, ale tak.
Czad!
Zacznę od ćwierćkilometrowych pomników Pac-Mana, Skeletora,
Heather Locklear.
Śmiało.
Nieźle pojadę.
Pamiętaj, Peter, że to wielka odpowiedzialność.
Tylko my możemy zmienić wszechświat.
Tylko my możemy złapać kosmos za uzdę
i zaprowadzić go tam, dokąd chcemy.
Jak?
Chodź ze mną.
Drax! Drax!
Drax! Musimy porozmawiać.
Przykro mi,
ale wolę babki bardziej przy kości.
Co?
Chciałem cię spławić delikatnie, mówiąc, że jesteś paskudna.
Nie o to chodzi.
Co ci się stało?
Wyobraziłem sobie fizyczną bliskość z tobą.
To nie tak.
Nie lecę na ciebie.
Nie kręci mnie twój gatunek.
Trochę kultury, dziewczyno.
Słuchaj, Ego zastawił na was pułapkę.
Powinnam wam dawno powiedzieć.
Głupia jestem. Grozi wam niebezpieczeństwo.
Co to?
Będziesz musiał zmienić całe swoje rozumienie świata.
Wszystko, co cię otacza, z dziewczyną włącznie,
wszystko to jest tymczasowe.
My mamy całą wieczność.
To się nie nudzi?
Nie, jeśli masz powołanie, Peter,
a właśnie dlatego tu jesteś.
Mówiłem już, jak dawno temu odczułem
przemożną potrzebę, by znaleźć życie.
Ale jeszcze nie mówiłem ci, że kiedy już w końcu je znalazłem,
poczułem się ogromnie
zawiedziony.
I wówczas zrozumiałem.
W jednym oka mgnieniu wszystko stało się jasne.
Moje pragnienie odnalezienia życia
nie było wcale podyktowane chęcią stania się jego częścią.
Odnalazłem swoje powołanie.
Widzę.
Wieczność.
Boże.
Musimy uciekać.
O rany.
To może zacznę od początku.
Byłem wtedy kurierem i jeździłem na busie.
Co ty wyczyniasz, chłopaku?
Z tego, co mówisz,
ten Ego to wredny typ.
Musimy ratować Quilla.
Po co? To kwestia honoru? Tak go kochasz?
Nie, to wszystko mam poniżej ogona.
Ratuję go, żeby pokazać, że jestem lepszy.
I do końca świata mu to wypominać.
Z czego tak rżysz?
Oszukujesz siebie i innych, ale mnie nie nabierzesz.
Znam cię.
Nic o mnie nie wiesz, frajerze.
A właśnie że wiem wszystko.
Wiem, że zgrywasz twardziela,
a jesteś kawał cykora.
Stul pysk!
Na nic ci te ogniwa, ale je ukradłeś
i odtrącasz każdego, kto chce się z tobą zadawać,
bo odrobina uczucia
obnaża tę pustkę, którą masz w sercu i która cię pożera.
Zamknij się.
Bo nawet twoi twórcy mieli cię głęboko gdzieś.
Mówię poważnie.
Jak moi starzy, co sprzedali mnie
jeszcze jako niemowlaka w niewolę.
Wiem, kim jesteś, chłopcze,
bo jesteś mną.
Co z nas za parka?
Taka, co rusza do walki z planetą.
Ekstra! W porządku! W dechę. Zaraz.
Do walki z czym?
Kim jesteście? Co się dzieje?
Zostaw ją.
Czyje są te kości w jaskini?
Boisz się.
Nazywam to Ekspansją.
To moje powołanie.
A od dzisiaj także i twoje.
Jakie to piękne.
Przez tysiące lat
umieściłem tysiące zalążków emanacyjnych
na tysiącach planet.
Oto prawdziwy i jedyny cel wszelkiego życia:
rozwijać się, rozmnażać
i rozrastać tak długo,
aż wreszcie we wszechświecie nie będzie niczego poza
mną.
Co ona ze mną robi?
Wszystko mi już powiedziała.
Był tylko jeden mały problem.
Nawet istota tak potężna jak ja nie zdoła tego dokonać sama.
Natomiast dwie istoty...
Rozumiesz, to zmienia postać rzeczy.
Te szczątki
to wszystko jego dzieci.
Największym wyzwaniem,
z jakim się zetknąłem,
była próba połączenia mego DNA z DNA innych gatunków.
Sądziłem, że takie połączenie da moc wystarczającą
dla Ekspansji.
Yondu dostarczał mi owoce moich związków.
To wbrew kodeksowi Łowców, jednak sowicie go wynagrodziłem
i by ulżyć jego sumieniu mówiłem, że ich nie skrzywdzę.
Poniekąd prawda, żadnego bólu nie czuły.
Ale wszystkie po kolei mnie zawiodły.
Moje geny nie przyjęły się niestety u żadnego.
Ty jesteś pierwszy.
Z całego mego potomstwa
ty jeden jedyny masz w sobie tę boską iskrę.
Musimy zabrać Petera z tej przeklętej planety.
Ego pewnie przeciągnął go już na swoją stronę.
- Wynośmy się stąd. - Nie.
- To nasz przyjaciel. - Ciągle na siebie
wrzeszczycie. To żadna przyjaźń.
Masz rację.
Jesteśmy rodziną.
Nie zostawimy tu nikogo.
Chyba że ciebie.
Boże.
Pierwszy raz od chwili narodzin
wreszcie nie jestem sam!
Co ci, synu?
Przyjaciele.
Widzisz, to słowa typowe dla śmiertelnika.
Tak.
My jesteśmy ponad takie sprawy.
Tak.
A mama?
Twierdzisz, że kochałeś mamę.
Kochałem ją naprawdę.
Moją lilię wodną, która znała teksty wszystkich kawałków w radiu.
Trzy razy wracałem do niej na Ziemię.
Wiedziałem, że jeśli wrócę czwarty,
to już nie wyjadę,
a z Ekspansji,
celu mego istnienia, nic nie będzie.
Musiałem to zakończyć,
ale nie było mi łatwo zaszczepić jej w głowie tego guza.
Co?
Czekaj.
Wiem, źle to wygląda.
Za kogo ty się, do jasnej cholery, uważasz?
Zabiłeś moją matkę!
Włożyłem
tyle trudu,
by znaleźć formę,
która by ci odpowiadała,
a ty tak się odwdzięczasz?
Pora dorosnąć.
Mieliśmy tworzyć razem,
ale musisz się nauczyć pokory, służąc przez tysiąc lat za akumulator.
Nareszcie. Rocket?
Trzymaj nadajnik blisko, żebym mógł cię znaleźć.
Lecimy tym trupem budowlanym, którym Yondu rozwalił
bank A'askavarii.
Ego to świr.
Wiem. Szykujcie się.
Zrzucaj, Kraglin.
Nie.
„Ale mój los, moja droga,
moja pani, to ocean”.
Peter,
ocean wzywa.
Siemasz, łachudra!
Co to takiego?
Z drogi, głupawa sadzonko!
A nie mówiłam, że coś tu nie gra?
„A nie mówiłam” - tego mi było trzeba.
Ale wróciłam.
Milcząca akcja.
Nie ma żadnej milczącej akcji.
Mało nas nie zabiłeś.
A może: „Dziękuję, Rocket”?
Daliśmy radę.
Wcale nie. Zniszczyliście jego
tymczasową emanację. On wróci.
Smerfetka tutaj?
Robię, co mogę, żeby wrócić do domu.
Chciała mnie zabić!
Ocaliłam cię, durny lisie.
To nie jest lis.
- Ja jestem Groot! - Ani szkop.
Ja jestem Groot!
„Szop”. Obojętne.
Jak zabić Celestianina?
Przez jego centrum,
jego mózg czy duszę. Ukrył to gdzieś pod powierzchnią.
W jaskiniach,
we wnętrzu planety.
Yondu?
Silniki zdechły.
Fart, że byłem chudy,
bo byś mnie oddał temu świrowi.
Wierzysz, że dlatego u mnie zostałeś, głąbie?
Tak mówiłeś, capie.
Jak odkryłem, co zrobił tamtym,
nie mogłem cię oddać.
Groziłeś, że mnie zjesz.
To były żarty.
Nieśmieszne.
No i macie problem.
Ja na pewno.
To coś to mój ojciec!
Silniki działają!
- Leć w górę, nie w dół! - Nie mogę.
Ego chce zniszczyć nasz wszechświat.
Musimy go zabić.
- Rocket? - Jasne!
Czyli znów ratujemy galaktykę?
Tak jakby.
Czad!
Będziemy mogli krzyczeć ceny z kosmosu,
jak ją drugi raz ocalimy.
Nie wierzę, że to ci teraz w głowie.
Mówię, co myślę. Jesteśmy kumple czy nie?
Oczywiście martwię się o planety, budowle
i zwierzęta na tych planetach.
I o ludzi.
Ten boberek niedoberek jest taki słodki, że chyba wykituję!
Piloci,
odłączyć kapsuły.
Czujniki wskazują na obecność ogniw pod powierzchnią planety.
Atak!
Kapitanie?
Po co Ego cię tu ściągnął?
Moje geny razem z jego światłem
dadzą mu moc, która zniszczy wszechświat.
Chciał mnie nauczyć nad nią panować.
I nauczył?
Trochę.
Zrobiłem piłkę.
Piłkę?
Myślałem z całych sił i tylko to mi przyszło do głowy.
Myślałeś?
Wierzysz, że do kierowania strzałą
używam myśli?
Tutaj.
To jego rdzeń.
Ściany są za grube.
Ogarnę temat.
Pośpieszmy się.
Ego wkrótce nas znajdzie.
Wyrównaj.
Dowierć się do środka i będzie po nim.
Kapitanie?
Co tam, Kraglin?
Pamięta szef tę złotą laleczkę?
Tak, a co?
Szlag!
Może odpal lasery.
Nie mam zasilania.
Chyba wziąłem jakiś mały detonator.
Jest na nic bez ładunków.
Mamy to.
Wystarczą, żeby załatwić Ego?
Reakcja łańcuchowa powinna
rozwalić mu system nerwowy.
Czyli?
Cała planeta eksploduje.
Będzie trzeba wiać.
Ustawię tajmer.
Chodź!
Zbliża się.
Mówiłaś, że umiesz go uśpić.
Jeśli tego chce. Jest za silny.
Nie dam rady.
Nie musisz w siebie wierzyć,
bo ja w ciebie wierzę.
Śpij!
Nie sądziłem, że jej się uda.
Takie słabowite chuchro.
Nie wiem, jak długo będzie mi posłuszny!
Nie przebiję się.
Żeby wysadzić rdzeń, ładunek trzeba odpalić w środku.
Nasze zady nie przejdą przez te dziurki.
Cóż.
Fatalny pomysł, stary.
Tylko takie nam zostały.
No wiadomo.
„Rocket, zrób to”. „Rocket, zrób tamto”.
Co za dzień.
No dobra. Najpierw jedna wajcha, potem druga.
I zapalnik uzbrojony.
Potem wciskasz ten przycisk
i masz pięć minut, żeby się stamtąd wydostać.
Za żadne skarby
nie dotykaj tego przycisku,
bo wtedy bomba wybuchnie od razu i wszyscy zginiemy.
Powtórz, co powiedziałem.
Ja jestem Groot.
- Ja jestem Groot. - Dobrze.
Ja jestem Groot.
Nie, to przycisk, który wszystkich rozwali.
Jeszcze raz.
Ja jestem Groot.
Znów to samo!
Nieprawdopodobne.
Który guzik masz nacisnąć?
Pokaż.
Nie!
Stresujesz go.
Stul pysk i skołuj mi taśmę.
Ma ktoś taśmę klejącą?
Zakleję ten guzik śmierci.
Ja nie mam, ale popytam innych.
Yondu,
masz może taśmę?
Gamora, masz taśmę klejącą?
Taśmę.
Już nic.
Drax, masz taśmę?
Może być przeźroczysta.
To po co pytasz, jeśli nie masz?
Nie mają taśmy.
Nikt? Ani kawałka?
Nie.
Pytałeś Nebulę?
Tak.
Na pewno?
Pytałem Yondu,
- a ona siedzi obok. - Wiedziałem, że nie.
Nosisz w torbie ogniwa i atomówkę.
Jak to możliwe, że nie masz taśmy?
O tym właśnie mówię. Wszystko na mojej głowie!
Tylko tracisz czas.
No to po nas.
Tylny napęd znów się rozkraczył.
Bez generatora nic nie zrobimy.
Strażnicy,
może będzie dla was pociechą,
że nie zginiecie całkiem na darmo.
Wasza śmierć będzie przestrogą
dla tych, którzy chcieliby nas zdradzić.
Nie warto fikać Suwerennym!
Będzie bolało.
Obiecanki cacanki.
Nie.
Nie. Nie!
Zaraz wybuchnie!
Peter! Nie.
Co?
Wyglądasz jak Mary Poppins.
Jakiś fajny gość?
Konkretny zawodnik.
Jestem Mary Poppins i rządzę!
Mantis! Uważaj!
Straciła przytomność.
Ile do detonacji?
Jeśli Groot nas nie wysadzi wcześniej,
jakieś sześć minut.
Kraglin, ląduj i wyciągnij nas stąd!
Pięć minut!
Aye, kapitanie!
Ktoś musi czekać na górze.
Drax, weź Mantis!
Moje sutki!
Gamora!
Peter!
Daj spokój.
Chodź do mnie. Wiem, że właśnie tego chcesz.
Co byłby ze mnie za ojciec, gdybym ci pozwolił na taki błąd?
Wkrótce zostaniemy w kosmosie tylko my dwaj,
więc przestań mnie wpieniać!
Musimy się dostać do statku.
Dawaj!
Mówiłem, nie chcę tego robić sam.
Nie walcz.
Wypełnisz misję, jaką naznaczył ci wszechświat, mój synu.
Proszę się odsunąć!
Co to?
Nie musi tak być, Peter.
Czemu nie chcesz skorzystać z takiej okazji?
Przestań udawać, że jesteś kimś innym.
Istotą jedną na miliard.
Bilion! Może nawet więcej!
Czy życie może ci dać ważniejszą rolę do odegrania?
Nie używam myśli, żeby kierować strzałą, chłopcze!
Słucham serca.
Nie daruję ci, że zabiłeś mi mamę i rozwaliłeś walkmana.
Groot, jeżeli mnie słyszysz, pośpiesz się!
Nie wiem, na jak długo Quill odwróci jego uwagę!
Groot, szybko!
Yondu, wszystko zaraz pierdyknie.
Do statku.
Nie bez Quilla.
Troszcz się lepiej o badyla.
Ciebie też nie zostawię.
Przez całe życie nie zrobiłem nic jak trzeba.
To moja szansa.
Skafander i aerolot.
Zostało mi tylko po jednym.
Ja jestem Groot.
Co?
Powiedział: „Witamy cię tentego w Strażnikach Galaktyki”.
Tylko nie powiedział „tentego”.
Nara, badylek.
Gdzieś ty się nauczył takiego słownictwa?
Gdzie Peter?
Rocket, gdzie on jest?
Rocket.
Gdzie on jest?
Nie. Nie ruszę się bez niego.
Wybacz.
Więcej przyjaciół nie mogę dzisiaj stracić.
Start!
Czekaj.
Quill już wrócił?
Rocket, gdzie jest Quill?
Rocket! Gdzie jest Quill?
Słyszysz?
Gdzie?
Gdzie jest Quill?
Nie. Trzeba to zatrzymać.
Przestań.
Posłuchaj mnie.
Jesteś bogiem.
Jeśli mnie zabijesz,
staniesz się człowiekiem jak inni.
Co w tym takiego złego?
Nie!
Może i był twoim ojcem, ale na pewno nie tatą.
Wybacz, że wszystko skopałem.
Szczęściarz ze mnie, że taki mi się syn trafił.
Co?
Yondu, co robisz?
Nie możesz.
Yondu.
Nie.
Nie!
Gamorze już mówiłem,
jak w dzieciństwie udawałem, że mój stary to David Hasselhoff.
Taki piosenkarz i aktor, na Ziemi bardzo sławny.
Ale przyszło mi do głowy,
że Yondu nie miał gadającego wózka, ale ta jego strzała też była niezła.
Nie miał może najpiękniejszego głosu,
ale za to gwizdał jak anioł.
Obaj, Yondu i David Hasselhoff mieli różne ekstra przygody
i na luzie rwali fajne laski.
I walczyli z robotami.
Czyli David Hasselhoff jednak trochę był moim tatą,
tylko jako Yondu.
Super miałem tatę.
Chodzi mi o to,
że czasami człowiek szuka czegoś przez całe życie,
a ma to na wyciągnięcie ręki,
tylko o tym nie wie.
Ja jestem Groot.
Tak, mówił na ciebie „badylek”.
Nebula?
Byłam dzieckiem, jak ty.
Walczyłam o siebie, o kolejny dzień życia, dzień po dniu.
Nie myślałam o tym, co robił ci Thanos.
Chcę to naprawić.
Jest wiele dziewczynek
we wszechświecie, którym grozi niebezpieczeństwo.
Zostań z nami, pomóżmy im.
Pomogę im, jeśli zgładzę Thanosa.
Nie wiem, czy to możliwe.
Zawsze będziemy siostrami.
Pete?
Kapitan kupił to od handlarza.
Dla ciebie, jakbyś kiedyś do nas wrócił.
Co to?
Zune.
Wszyscy to teraz mają na Ziemi.
Jest na nim 300 kawałków.
300 kawałków?
Czekaj.
Rocket złożył ją do kupy.
Yondu pewnie chciałby, żebyś ją miał.
Dzięki,
kapitanie.
Jednak są.
Co się dzieje?
Dałem wszystkim bandom Łowców cynk, co zrobił Yondu.
To ich uroczysty pogrzeb.
Jednak nie zawiódł, kapitanie.
Nie, synu.
Nie zawiódł.
Szczęśliwej drogi, stary druhu.
Yondu Udonta,
do zobaczenia pośród gwiazd.
Nie wypięli się na niego.
Nie.
Chociaż wciąż się na nich darł.
Był dla nich wredny
i ukradł ogniwa, choć nie musiał.
Oczywiście, że nie.
Co?
Nic.
Po prostu milcząca akcja.
To takie piękne.
Tak.
Zupełnie jak ty.
Znaczy duchowo.
STRAŻNICY GALAKTYKI
POWRÓCĄ
Szkoda,
że dopiero tragiczna strata Yondu zdołała znów nas zjednoczyć.
Ale pewnie byłby dumny, że paka znów działa razem.
Wchodzę w to.
W dechę.
Tak mi was brakuje!
Jasne, że tak.
Chcecie coś komuś zakosić?
Wasza świątobliwość, Rada czeka.
Członkowie są wzburzeni, że trwonię nasze zasoby.
Kiedy jednak ujrzą moje dzieło,
ich gniew minie.
To nowy typ kapsuły rozpłodowej?
Nie, moje dziecko.
To owoc kolejnej fazy ewolucji.
O wiele potężniejszy i piękniejszy niż my.
Wręcz stworzony do unicestwienia Strażników Galaktyki.
Myślę, że dam mu na imię
Adam.
Stary!
Poważnie?
Ogarnij tu trochę. To chlew.
Ja jestem Groot.
Sam jesteś nudny.
Nudne jest to,
że siedzisz tylko i pykasz w te ogłupiające gry.
Nudne, że się wiecznie człowiek o ciebie potyka!
Nie jestem nudny!
Ja jestem Groot.
Zważaj sobie, bo cię zeżrę.
W tych ciężkich czasach
pamiętajcie.
My jesteśmy Groot.
Zaraz.
Chwileczkę. A wy dokąd?
Przecież mieliście mnie podrzucić do domu.
Jak mam stąd wrócić?
Tyle mam jeszcze różnych bomba historyjek.
Słuchajcie.
O rany.