TYDZIEŃ PRZED HALLOWEEN
Występują
Wygnij palce w łuk.
Palce.
Peter?
Coś słyszałem.
Co?
Peter?
Która godzina?
Co słyszałeś?
Chodź.
Tutaj?
Nic nie słyszę.
A ty?
To stary dom.
Ma prawo trzeszczeć.
Połóż się.
Masz wspaniałą, bujną wyobraźnię.
Te wszystkie straszne rzeczy
są tylko w twojej głowie.
PAJĘCZYNA
Dokończymy na przerwie.
Uspokójcie się.
Moi drodzy.
To jest panna Devine.
Będzie was uczyć w zastępstwie za panią Bitler.
Powodzenia.
Dzień dobry.
Jak już powiedział pan dyrektor, nazywam się Devine.
Cieszę się, że będę mogła was poznać.
Peter.
Zaraz przerwa.
Hej.
Peter, nie wychodzisz na przerwę?
Nie lubię przerw.
Nie chcesz się bawić z kolegami?
Dobrze.
Zostań ze mną.
Pomożesz mi robić dekoracje.
Uwielbiam Halloween.
Wybrałeś już kostium?
Masz jeszcze dużo czasu na decyzję.
Nie bój się.
Spokojnie.
Weź papier i wsuń pod spód.
Nie bój się.
Dobrze.
Teraz podnieś i wyniesiemy go za okno.
Mam jakiś kostium na Halloween?
Chcę się przebrać.
I zbierać słodycze.
Wszystkie dzieci to robią.
Nie jesteśmy ich rodzicami.
Pete.
Znasz ten dom na końcu ulicy z oknami zabitymi dyktą?
Kiedyś i tak się dowie.
O czym?
Kilka lat temu, zanim się urodziłeś,
dziewczynka, która tam mieszkała zaginęła w czasie Halloween.
Co się stało?
Nie wiadomo. Wyszła zbierać słodycze
i przepadła.
To było bardzo traumatyczne wydarzenie.
Dla wszystkich w okolicy.
Nie lubię o tym wspominać.
- Ja też przepadnę? - Och, Peter.
Oczywiście, że nie.
Nie.
Nigdy na to nie pozwolimy.
Rozumiesz?
Peter.
Tato!
Peter. Nie mów mu.
Tato!
Peter.
Pete?
Co się stało?
Znowu coś słyszałem.
Peter.
Naprawdę.
Dobrze. Skąd dochodziły te odgłosy?
Dobrze.
Wiesz co? To pewnie szczury.
Mam coś, co je przegoni.
Szczury?
TRUCIZNA NA SZCZURY
- Pachnie cynamonem. - Uważaj.
Nie wszystko jest tak słodkie, jak się wydaje.
- Zjedzą to? - Tak.
I co wtedy?
No cóż...
Szczury trzeba tępić.
Gryzą, roznoszą choroby.
I nie pozwalają ci spać w nocy.
No tak.
Posłuchaj.
Czasami trzeba podejmować trudne decyzje,
aby chronić rodzinę.
Rozumiesz?
" ...i w dół spływa cień zwierzęcy.
Z tego cienia na podłodze duszy mej już żadne ręce
nie podniosą
POMÓŻ MI
nigdy więcej."
W czym mogę pomóc?
Czy pani jest mamą Petera?
Tak.
Przepraszam, że zjawiam się bez uprzedzenia. Jestem jego nauczycielką.
Na zastępstwie.
Tak, wspominał, że jest nowa pani. Żadna dotąd nie odwiedzała nas w domu.
Chciałam osobiście sprawdzić, czy wszystko z nim dobrze.
Też byłam nauczycielką.
Zanim zostałam mamą.
Wszystko w porządku?
Z Peterem? Tak.
Chciałam coś pani pokazać.
Co to jest?
Dzieci rysowały na Halloween.
Peter to namalował?
Tak.
Inne dzieci rysowały potwory i wiedźmy, a Peter...
No tak.
Nie wiem, jak to ująć,
ale Peter ma wybujałą wyobraźnię.
Często budzi się w środku nocy
z powodu swoich dziwacznych fantazji,
takich jak na tym rysunku.
Ale bardzo dziękuję za troskę.
Co to jest?
- Rysunek. - Co na nim jest?
Co na nim jest?
Twój pokój.
Czemu prosisz o pomoc?
Wcale nie.
Czemu prosisz obcych o pomoc?
To nie ja.
- To ona. - Słucham?
To po prostu straszny rysunek.
Ta twoja wyobraźnia
kiedyś ściągnie na ciebie nieszczęście.
Peter, obudź się.
Peter.
Nie bój się.
Chcę tylko porozmawiać.
Cicho bądź.
Jesteś tylko w mojej głowie.
Nie ma cię naprawdę.
Może tak, może nie.
Ale myślę, że potrzebujesz przyjaciela.
Tak jak ja.
Ale jak nie chcesz,
to zniknę.
Poczekaj.
Przepraszam.
Zostań.
Na pewno?
Możemy pogadać.
Piękna dynia. Jak ją nazwałeś?
Hector.
No jasne.
Od razu widać, że to Hector.
Jest najładniejsza.
Przestań!
Proszę.
Jesteś?
Co się stało?
Czemu płaczesz?
Ktoś cię skrzywdził?
Brian.
Codziennie mnie popycha.
Tego się obawiałam.
Ale wierzę w ciebie.
Jesteś dość silny, żeby się obronić.
Musisz tylko spróbować.
Wpadłeś.
Przepraszam.
Miło, że Brian cię przeprosił, prawda?
Pokaż mu, że się nie boisz.
Niech on się boi ciebie.
Postaw mu się.
Peter! Gdzie jesteś?
Pomocy!
Wyrzucili go?
Masz coś na swoją obronę?
Peter?
Nie chciałem, żeby spadł ze schodów.
Na litość boską!
W naszej rodzinie nie rozwiązuje się problemów przemocą.
Nigdy!
Nie rozumiem, skąd to zachowanie?
Peter coś narysował.
W szkole.
Co?
Powinnam była powiedzieć ci wcześniej.
Co narysował?
Co narysował, Carol?
Dziecko.
Dziecko proszące o pomoc.
Co?
- Wiedziałam, że się zdenerwujesz. - Teraz mi mówisz?!
- Nawet gdybym ci powiedziała... - Przestań.
Peter.
Czemu coś takiego narysowałeś?
- Bo naprawdę ją słyszałem! - Nie słyszałeś!
Nie!
Masz karę.
Idź do pokoju.
Nie! Ma karę!
Idzie do piwnicy.
Już.
Wstań.
Wstań!
Wstawaj!
Idź.
Siadaj.
Robimy to, bo cię kochamy.
Kochamy cię.
Hej.
Jesteś?
Odezwij się.
Głupia maszyna.
Szlag!
- Co jest? - Byłaś w domu ucznia?
Tak.
Chciałam się upewnić,
że nic mu nie jest.
Miał siniaki?
Nie w widocznych miejscach.
Moczył się?
Mówił o seksie lub innych niewłaściwych rzeczach?
Nie.
To niestety nic nie możemy zrobić.
Jest wiele takich dzieci.
Delikatnych dzieci, które chcemy ochronić
przed okrucieństwem życia, ale nie można się osobiście angażować.
Bo się wykończysz.
Zna pan rodziców?
Jego matka jest jakaś...
dziwna.
Wiele lat temu w sąsiedztwie zniknęło dziecko.
Po czymś takim każdy rodzic robi się nadopiekuńczy.
The Holdenfield Herald Horror! Dziecko znika w Halloween.
Dzień dobry.
Przyniosłam ostatni test Petera z matematyki.
Chciałam pani zostawić. Dobrze mu poszło.
Dziękuję.
Witam.
Kochanie, to panna Devine.
Była nauczycielka Petera.
Miło mi.
Podrzuciła jego ostatni test.
Cudownie. Powiesimy na lodówce.
Proszę wejść.
Właśnie zrobiliśmy kawę.
Proszę usiąść.
Dziękuję.
Proszę.
Leci panu krew.
Robię remont.
Nadziałem się na gwóźdź.
Korzystając z okazji
chciałabym powiedzieć,
że bardzo mi przykro.
Bardzo miło z pani strony.
Ale nie ma za co przepraszać.
Peter jest dzielnym chłopcem.
Wybraliście już nową szkołę?
Naturalnie.
Będzie się uczył w domu.
Carol będzie najlepszą nauczycielką.
Nie zgadza się pani?
Myślę,
że z uwagi na jego zachowanie,
lepsze byłoby środowisko bardziej dostosowane do jego potrzeb.
Nie oddamy syna.
Nie, nie.
Nie oddamy. Potrzebuje rodziny
i rodzina się o niego zatroszczy.
A gdzie on jest?
- Ma karę. - W swoim pokoju.
- Mogę go zobaczyć? - Nie.
Nie ma potrzeby.
Chciałabym się pożegnać.
Czemu tak panią interesuje?
Już nie jest pani uczniem.
To dziwne, że nadal nas pani nachodzi.
Chciałam sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.
"W porządku"?
Myśli pani, że coś mu grozi?
Że skrzywdziłabym własne dziecko?
Kocham Petera.
Oboje go kochamy.
Całym sercem.
Nic pani nie wie!
Jak śmiesz tu przychodzić...
I nas pouczać.
Matka nie porzuca dziecka.
Co za tupet!
Jesteś obca!
Nic nie wiesz!
Nie denerwuj się. Daj spokój.
Doktor powiedział, że to cud, że go urodziłam.
Ratunku!
Nigdy go nie oddam.
Jest moim cudem.
- Gdzie chcesz go wysłać? - Pomocy!
Pani wybaczy, ale proszę wyjść.
Przepraszam. To był błąd.
Co to?
Co?
Ten hałas.
Walenie.
To pralka.
Proszę.
Kluczyki, panno Devine.
Dziękuję.
Drobiazg.
Możesz wyjść.
Dynia
dla naszego synka.
I jak, synu?
Przemyślałeś sobie wszystko?
No i?
Mam w końcu dorosnąć.
Być grzeczny.
Przestać kłamać.
I koniec z koszmarami.
Koniec.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Teraz wszystko będzie inaczej.
Nie będziesz już chodził do szkoły.
Ja będę cię uczyć.
Mama nauczy cię podstaw wiedzy.
Wiesz co to jest?
Pisanie, czytanie i arytmetyka.
Przepraszam.
Jesteś dobrym chłopcem.
Kochamy cię.
I wybaczamy ci.
Ja też was kocham.
Dobranoc.
Widzimy się rano.
Dobranoc.
Odezwij się.
Martwiłam się o ciebie.
Rodzice zamknęli mnie w piwnicy.
Wiedziałam.
Musisz uważać na nich.
Są inni niż myślisz.
- Chcę cię zobaczyć. - Nie.
Za długo tu siedzę. Nie wyglądam zbyt ładnie.
Zacząłbyś krzyczeć i by nas przyłapali.
Będę cicho.
Dobrze.
Pod tapetą jest dziura.
Widzisz ją?
Kim jesteś?
Twoją siostrą.
Czekałam na ciebie.
Musiałam poczekać, aż dorośniesz.
Do czego?
Do przesunięcia zegara, który zasłania drzwi.
Pomożesz mi uciec
z ciemności.
Wyjść zza ściany.
Przestań, boję się.
Masz czego się bać.
Rodzice to wcielenie zła.
Teraz już wiesz.
Nadchodzi twój czas.
Halo?
Mamo?
Halo?
Mamo?
Peter.
Zobacz, co zrobiłeś matce.
Krzyczałeś i rzucałeś się.
Już dobrze, to tylko zły sen.
Co ci się śniło?
Nie pamiętam.
No cóż.
Już jesteś bezpieczny.
Jeżeli trzymają cię w swoim pokoju, to jak ze mną rozmawiasz?
Uciekłam.
Wydrapałam sobie drogę do ciebie.
Rodzice mnie nienawidzą.
Jak już będą mieli mnie dosyć,
to koniec.
Zabiją mnie.
Wtedy ciebie zamkną za ścianą.
Nie.
Nie zrobiliby tego, nie mogliby nikogo zabić.
Mylisz się.
Już to zrobili.
Zobacz, co zakopali w ogrodzie.
Powiem ci gdzie.
Peter.
Co robisz?
Wiem, że nie pozwolicie mi na "cukierek albo psikus",
ale może moglibyśmy wyciąć dynię?
To było Halloween.
Zanim zamknęli mnie w ścianie.
Przyszła dziewczynka po cukierki.
Poprosiłam ją o pomoc.
Widziała mnie.
Zabili ją.
Nie chcę skończyć, jak ta dziewczynka.
Uwolnię cię.
Uwolnię...
I razem uciekniemy.
Będę twoją rodziną.
Prawdziwą rodziną.
Ale jak?
Wiem, kto może nam pomóc.
Halo?
Panna Devine?
Peter?
Potrzebuję pomocy.
Słucham?
Potrzebuję pomocy.
Halo?
Czy to mama Petera?
Tak. Panna Devine?
Peter próbował się do mnie dodzwonić.
Owszem.
Zwierzył mi się, że tęskni za panią,
więc zachęciłam go, by sam to pani powiedział.
Ale widzę, że pokonała go nieśmiałość.
Oblał się rumieńcem jak panna młoda. Mój mały słodziak.
Następnym razem pójdzie lepiej.
Przepraszam za zamieszanie. Udanego Halloween.
Źle postąpiłeś.
Przepraszam.
Bardzo źle.
Dzwonisz do obcej osoby?
Ona nie wie, co dla ciebie dobre. Nie kocha cię
tak jak my!
Bardzo mnie rozczarowałeś.
Co to?
Nic!
Nie.
Co ona ci powiedziała?
Co ci powiedziała?!
Nieważne.
Cokolwiek się teraz wydarzy, to będzie twoja wina.
Poczekaj,
aż wróci ojciec.
Peter.
Słyszałam ich.
Wiedzą.
Zabiją nas.
Musisz coś zrobić.
Peter.
Trzeba zrobić z tym porządek.
- Nie chcę. - Tymczasowe rozwiązania już nie pomogą.
Wiem, że nie śpisz.
Dobrze wypocznij,
bo jutro będziesz mi pomagał w ogrodzie.
Mamy problem.
Czarna pleśń wszystko zabija.
Taka zaraza
szybko się rozprzestrzenia.
Trzeba się jej pozbyć,
bo zarazi zdrowe dynie.
Nie możemy do tego dopuścić.
Trzeba zakopać dynie
z nadzieją, że następny zbiór będzie lepszy.
Może będziemy mieć więcej szczęścia.
Rozumiesz?
Weź łopatę
i kop.
Młody? To ten dom?
Tak.
Zajebiście.
Przepraszam.
Nie można zjeść w spokoju!
Nie baw się jedzeniem.
- Cukierek albo psikus! - Idźcie stąd!
Światło na ganku zgaszone?
Tak.
Jakoś inaczej doprawiłaś zupę?
Czy inaczej doprawiłam zupę?
Nie.
Jest przepyszna. Naprawdę wspaniała.
Trochę inaczej smakuje.
Pachnie...
- Powąchaj. - Cynamonem.
Peter.
Co ty zrobiłeś?
Peter.
Synu, spójrz na mnie.
Powiedz prawdę.
Co zrobiłeś?
Powiedz...
- Co zrobiłeś? - Skrzywdziłeś moją siostrę.
Co?
Boże.
Dzwoń po karetkę.
- Czemu? - Dzwoń po karetkę!
Peter!
Peter.
Nie wypuszczaj jej.
Nie
wypuszczaj
jej.
Peter, to ty?
Zrobiłeś to? Nie żyją?
Nie wiem.
Chyba tak.
Masz klucze?
Tak.
Zegar.
Ostrożnie.
Jest ciężki.
Peter, nic ci nie jest?
Nie.
Widzisz to?
Dasz radę otworzyć?
Spisałeś się.
Podobało ci się jak umierali?
Cukierek albo psikus!
Tak jak dziewczynka w ogrodzie.
Hej, Peter. Jesteś tam?
Wpadliśmy przybić piątkę.
Co oni odpierdalają?
Do roboty.
Hej, Peter.
Jesteś?
Wiemy, że tu jesteś.
Gdzie się, kurwa, schowałeś?
Ja pierdolę.
Nie!
Moja noga!
Brian, pomóż!
Pomóż!
Brian?
Co jest?
Brian?
Słucham?
Idź!
Kiedy się urodziłeś,
byli tacy szczęśliwi.
Gdy ja się urodziłam,
krzyczeli z przerażenia.
Tata wsadził mnie do nory.
A potem zrobił klatkę.
Kiedy ty kwiliłeś w ciepłym łóżeczku,
ja cierpiałam wśród pajęczyn i szczurów.
Nauczyłam się wspinać.
Gryźć.
I kierować tobą,
byś spełniał moją wolę.
Cukierek albo psikus.
Nie, proszę!
Tu będziesz bezpieczny.
Halo?
Peter?
Peter.
O, Boże!
Co jest?
Uciekaj!
Peter?
Panno Devine!
Uciekaj!
Panno Devine! Nie!
Niech pani ucieka!
Peter!
Boże.
- Musisz uciekać. - Nie zostawię cię.
Uciekaj!
Co to jest?
Moja siostra.
Zbliża się!
Cofnij się.
Chodź.
- Dokąd idziesz? - Po klucze.
Szybko.
Nie!
Sarah.
Czemu taka jesteś?
Nie każde dziecko jest tak idealne, jak ty.
Taka się urodziłam.
Nikt nie lubi potworów.
- Peter! - Panno Devine!
Nie wiem kim jesteś,
ale jeśli go skrzywdzisz,
to cię, kurwa, zabiję.
Nie!
Panno Devine!
Peter.
Proszę cię.
Jesteś moim bratem.
Idziemy.
Nie widzisz?
Mamy to we krwi. Zabiłeś mamę i tatę.
Jesteś taki, jak ja.
Nie!
Nie jestem taki.
Myślisz, że to mnie powstrzyma?
Co noc,
leżąc w łóżku,
będziesz się zastanawiał, czy zamknąłeś drzwi,
czy zobaczyłeś mój cień.
Każde skrzypnięcie,
każdy jęk,
każde puknięcie w ścianę,
będzie ci przypominało o mnie.
Jesteśmy rodziną.
Zawsze będę przy tobie.
Zawsze.